ناصر نصیری

ببین ببین که نشانت کنم ببین

2011-12-25T03:32:00.000-08:00

بگذار هرچه می خواهد بگوید باد
حق با کبریتی بود که روشن نمی شد
اینجا نفس های آسمان
بوی نفت می دهد !

------------------------------------------------
حوصله ام جا مانده لای کتاب هایی که نخوانده ام
باران هفته هاست که رفته است
دلم به اشاره ی هیچ آفتابی گرم نمی شود دیگر
با این همه گاهی می نویسم
ساعت ها سیگار می کشم
و موسیقی تنها رفیقی ست که پیشم مانده است

گاهی که گریه می کنم
دلم برای مادرم تنگ می شود

دلم می خواست کلمه ای باشم
میان مرثیه برای درختی که به پشت افتاده
و حالا رها بودم مثل غلامرضا بروسان
زندگی همین است دیگر
سرد، سخت، صمیمی با مرگ

عجب ای دل که هنوزت نفسی می آید

بالاخره من هم با هیچ ترن حوصله به روز شدم

یاد داشت های روزانه ی یک پیامبر ِ جوان که نتوانست سیگار را ترک کند ، پس برای همیشه تنها ماند ...

2011-07-27T03:25:00.000-07:00

مادرم باید درست تر از همه یاد ِ دل و جانش مانده باشد که مرا در کدام روز از کدام ماه در چه سالی به دنیا آورده است خودش می گوید 4 مرداد ماه سال ِ 1357 اما پدرم اصرار عجیبی دارد که من همان تاریخ مکتوب در شناسنامه ام یعنی در 22 مهرماه سال 57 به دنیا آمده ام .
البته مادرم هم کمی مقصر است چون هیچ وقت به قطع یقین نمی تواند بگوید من متولد 4 مرداد ام یا 14 مرداد یا 22 مرداد پدرم هم همین طور همچین بی جرم نیست که حرفش را جدی نمی گیرند، چون روزی که تو خونه تصمیم می گیرند اسم من منصور باشه و بابا میره که برام شناسنامه بگیره یارو مسئول ثبت احوال نمی دونم معتاد بوده یا چی که به جای منصور می نویسه ناصر و وقتی که بابا می گه بابا اسم این بچه ناصره یارو برمی گرده می گه : چه فرقی می کنه منصور و ناصر از یک ریشه اند و بابا هم به همین سادگی قبول می کنه به همین دلیل هم من الان دو اسمه ام عده ای ناصر می شناسندم و عده ای منصور ، البته من از اونایی که با اسم کوچک ناصر صدایم می کنند بیشتر خوشم میاد، شهربانو هم به خاطر پیدا کردن ِ یک محل اختلاف ِ ازلی ابدی محکم وایستاد سر ِ ناصر و تا می تونست با نام دیگر من – منصور – جنگید و موفق هم شد جز فک و فامیل های مادری ام که از رو نرفتند و هنوز هم برای کم کردن روی شهربانو و اعلام همبستگی روحی و تنی با مادرم من رو منصور صدایم می کنند، با این همه تا پیش از ازدواجم هرگز کسی برایم تولد نمی گرفت به همین دلیل هم این ماجرا در یک نقطه متوقف نشد .
الان سال هاست که هر کسی هر طور که دلش می خواهد صدایم می کنند و از سر ِخالی نبودن ِ عریضه برایم جشن تولد می گیرند و ...
مادرم هزار جور برنامه می ریزد و کیک و غیره و ذالک تدارک می بیند تا شهربانو – همسرم – حسابی شیر فهم شود که من برای مادر و خانواده ام مهم ام ، خیلی هم مهم ام . اما ...بی خیال ِاین ور ...
از آن طرف شهربانو با هر کسی که می شناسدم و می شناسمش و از دیدنشان ای بگی نگی لذت می برم هماهنگ می کند تا برنامه های رشته شده ی مادرو خانواده ام را پنبه کند مثلا جوری برنامه ریزی می کند که من روز 4 و 14 و 22 مرداد تبریز باشم یا تهران یا جایی بسیار رسمی .
کسی این وسط از من نپرسیده تا حالا که من دلم چی می خواد البته خودشون خوب می دونن که من ترجیح می دم تنهایی بشینم تو خونم پشت میز بنویسم یا تایپ کنم یا دراز بکشم رو کاناپه و ساعت ها فکر کنم و سیگار بکشم و تا می توانم موسیقی گوش کنم در حد ِ مرگ ...
گفتم در حد ِ مرگ ، الان باید پا شم برم یه سیگار چاق کنم برگرم که تمرکز بیشتری داشته باشم برای ادامه ی این قصه ی بی اهمیت !
امروز روز ِ جدیدی قرار است باشد ، دیشب از فرط ِ خستگی ِ روانی نتوانستم برگردم پشت ِ لب تاب تا ببینم این گله ی کلمات ِ گمشده در من می خواهند به کدام دشت ِ بی نام و نشان بروند ، حالا که صبح شده و زانوانم کمی تحمل دارند که پی ِ هر کدام از آنها بدوند می نویسم ...
پدرم هیچ وقت به من افتخار نکرد ، جز مواقعی که کشتی می گرفتم و هرکدوم از فامیل هاشون رو که بزرگتر از من بودند و سنگین تر به زمین می زدم و اصطلاحا ضربه فنی می کردم ، اصلا شاید دوره دبیرستان که حرفه ای رفتم سراغ کشتی و حرفه ای کشتی گرفتم به خاطر علاقه نبود بیشتر به خاطر جذب اعتنای پدر بود ...
داشتم می گفتم پدرم هرگز به من افتخار نکرد چون من بیشتر از اینکه دنبال نماز و نیاز و بازار و پول و اعتبار بین مردم باشم ، دنبال تنهایی و شعر و موسیقی و نقاشی این قبیل صور قبیحه بودم . دست خودم نبود سنگی انگار از قدیم بسته بودند به گلویم که زخم و سنگینی اش را فقط شعر و باران و موسیقی التیام می داد چه می دانم این هم خوی ِ ذاتی من بود . شب ها خوابم نمی برد و تا خود صبح موسیقی گوش می کردم ، نزدیک های صبح که تازه داشت چشمام گرم می شد پدرم با پا تکونم می داد که نماز ، حی الا الصلاه
با این همه پدرم آدم خوبی بود اون موقع ها و حتی الان ... محکم ، ورزشکار ، مومن به اسلام واقعی نه اسلام رهبر پرور و مقلد بارآور ، پدرم به معنی واقعی مرد بود و هست ، خانواده دوست و فوق العاده در کنترل عقل و منطق خودش و ایمانش ... من واقعا نمی دانم و در توانم نیست مثل ِ پدرم بودن ...- البته بد نیست شما هم بدونید پدرم هم در اون ته ته دلش کسی رو دوست داشت که نشده خلاصه و الان گاهی که من پیله می کنم از کلمه هایی مختصر از رنگ و بو و عطر عاشقی اش را برملا می کند و ... - من اما نمی تونم !
من تمام ِ ایمان ِ اول و آخرم به موسیقی ست ، بعد از آن به شعر ایمان آورده ام ، شعر آخرین پیامبری ست که بی معجزه به شفاعتش ایمان آورده ام ... مثل پدرم که نماز می خواند ولی ته ته دلش پر از نغمه های در گلو مانده است برای گم کرده اش .
من مطمئمن ام همه دلشون گاهی بی مقدمه شور میزنه ، بی تاب می شن و برای چند لحظه هم ممکن است چشم هاشون رو ببندن و شاید هم کمی بارون بگیره ولی به روشون نمی آرن ... اما من تصمیم گرفته ام همه چی رو به خاطر بیارم ، بنویسم ، همه ی دلتنگی هام رو به روم بیارم و ... بزار هر کی هرچی می خواد بگه ... این طوری دنیا زیباترو دلنشین تره ... فراموشی همیشه هم خوب نیست ... ما نباید همدیگر را فراموش کنیم ... چه کسی می تواند به قطع یقین بگوید آسمان امن تر از چشم های گم کرده ی مان است ؟! هیچ کس ... به قول مولانا :
این بار من یکبارگی ، در عاشقی پیچیده ام
این بار من یکبارگی از عافیت ببریده ام
دل را ز خود برکنده ام ، با چیز دیگر زنده ام
زیرا برون از دیده ها ، منزلگهی بگذیده ام
چرا این ها رو می نویسم ؟ می نویسم چون این حرف ها رو باید دور بریزم از خودم و جا واکنم برای شعله های جدید ... این عقده های ِ قدیمی دارند روزگارم را سیاه می کنند ، چند وقتی ست که حوصله نمی کنم از خودم بیرون بیایم راه بیفتم در صدای کسی بروم تا دیدار ِ کلمه هایش ، خسته ام ، پیر شده باشم انگار ...
باید بنویسم ، شاید کمی آرام بشود این درد ِ در خون نشاننده ام ... آدمی تنها ست ، همیشه تنهاست ، تنهایی سهم ِ واقعی ما از گردش دوران است ، همه ی پیوستن ها به هم، فریب و بهانه اند ، تنهایی تنها پناهگاهی ست که باید به آن عادت کرد . اگر نه این همه تکنوازی های تار و سه تار و نی و گیتار و پیانو و ... نبودند . موسیقی محصول ِ پیاده روی ِ آدمی در شهر ِ روح ِ بیقرار و کشور ِ بی دین و مذهب ِ دل است ... موسیقی لالایی خواندن برای کسانی ست که در دل ِ ما هستند و آراممان نمی گذارند چون خودشان هم خوب می دانند که ما به تنهایی بیشتر معتقدیم تا به با هم بودن اما باز این را هم خوب می دانند که برای رسیدن به عمق این تنهایی نیاز به گم کردن ِ کسانی داریم که دل و جان و روح ما را با خود برده اند ... درست مثل الان ِ من که نمی دانم با این قلب ِ دربه در و روح ِ تکه تکه شده و جان ِ شعله ور چه کنم ! ... کجا بروم ... دارم مثل ِ تکه ای یخ ِ در آفتاب مانده تحلیل می روم دم به دم و به رویم نمی آورم اما در درونم تنوری داغ زبانه می کشد مدام ...
لبخندی ِ برلبم می لغزد گاهی تا به اطرافیانم اطمینان دهد که حال ِ دنیا خوب است اما درونم چیز دیگری می گوید ...
من پیامبر ِ چشم های کسانی هستم که دوستشان می دارم ... بهشت ِ موعود من رسیدن به انحنای آن چشم هاست اگر مومنانه رفتار کنم با عشق و ایمان بیاورم به رسالت باد و باران و نسیم ... من سی سال را رد کرده ام ... من مسیح خودم شدم و حالا باید خودم خودم را تا پای صلیب ببرم ... شقیقه های داغم دعایم می کنند ، موهای سپیدم مومنان واقعی من اند و هر روز بر جمعیتشان افزوده می شود ، پس من آنقدر ها هم که دلم می ترسد تنها نیستم ...
من پیامبر یک نفر ام ، برای به راه ِ کج فراخواندن ِ یک نفر برگزیده شده ام ، خودم ...
من اگر بتوانم خودم را هر چه بیشتر گمراه کنم و دیوانه تر شوم گوی سبقت را از دست و چوگان ِ هزار و اندی پیامبر ِ پیشین برده ام
من پیامبری هستم که به آسمان راهش ندادند گفتند خودت انتخاب کن تا کجا باشی و من شهر چشم های کسی را انتخاب کردم که انبیا ندیده بودند و نمی شناختند اگر نه آسمان را و بهشت را رها می کردند ، قیمت ِ زندگی کردن در این بهشت را فقط من می دانم و قدر و منزلت ِ این جنت ِ بی رقیب را فقط من خواهم دانست و تحمل چنین دانایی در توان ِ تن ِ فرتوت من نبود و روزگار به صلیب کشیدن ها هم که تمام شده و مسلمان هم که نیستم ، پس سیگار را انتخاب کردم برای دور کردن ِ امتی که دور و برم را گرفته اند فقط برای شفاعتشان به وقت ِ عاشقی و ترکم می کنند پس از فارغی ...
من پیامبر ِ سیگار به انگشتی هستم که حتی خودم یادم نیست در کدام روز از چه ماهی در کدام سال به دنیا آمده ام و حتی مادرم هم فراموش کرده چنان روزی را ، پس گم آمده ام تا گم کنم کسانی را که دوستشان می دارم و گم شوم و همین طور تا در کمرگاه ِ روزی خسته بر گرده ی باران ها ببندند دست و پایم را و بیندازندم به تپه ای آتش و دود ... غافل از این که آن وقت نامم دیگر نه منصور خواهد بود نه ناصر ، ابراهیم خواهم بود و آن آتش را شعرهایم گلستان خواهند کرد ...
گلستان ... !
بی خیال سیگار داره فشار می آره به طبع ام باید پاشم ابلاغ ِ رسالت کنم با این بودای ِ نخی ... برمی گردم تا این کلمه های ِ به صف ایستاده ی پیر را بیرون کنم از خودم تا سبک تر باشم به وقت ِ سفر به شهر چشم های ... .
حالا که ماه هاست دلم رفته است پی ِ ولگردی های خودش و جهانم خالی از خودم است و پر از اویی که نمی دانم کجاست ، چه می کند ، خواب است این دم ظهر یا ... خوب است دست کلمه ها را بگیرم و راه بیفتم در باغ ِ پر برگ و گل و باران ِ ذهنم و ...
نه حال نوشتن هم ندارد این پیامبر سیگار به انگشت ...
چنین شد که من تنها ماندم ، چنین شد که من در اوج بی پولی و بدبختی رفتم سراغ شعر ...
من پیامبر ِ خود ِ بیقرارم هستم که نتوانست سیگار را ترک کند پس حواریون و یاران و امتش ترکش کردند ...
حالا تنهام ، مثل باد ، مثل باران ، مثل نسیم ، مثل آتش وقتی که دلم تنگ می شود ، مثل غبار وقتی که فراموش می شوم ...
مثل ِ دیوار وقتی که چشمی به کعبه ی دلم پناه می آورد ، مثل ِ موسیقی وقتی که اعتمادم را به کلمه ها از دست می دهم ...
مثل ِ پرنده هایی که تنها رسم سفر را یاد گرفته اند ...
تنها شعر بود که دستش را دراز کرد تا بگیرم و تا ابد رهایش نمی کنم حتی اگر لشگر بی پولی سر ِ هر گذر راه بر عبور ِ من و دلتنگی ببندد ...
من شاعر ِ چشم های توام ، هر کجا که هستی، زیر سقف این سرزیم نفرین شده ، که قرار نیست انگار ایمان به رگ و پی ِ شب و روزش برگردد ، من هم حیرانم مثل ِ مردم ِ سردرگمم ، توهم لااقل بگو باران بیاید ... !
( اول مرداد ماه 1390 مراغه )

سفر رسم ِ پرنده های ِ بیقرار است ... دوست من ... !

2011-07-12T06:35:00.001-07:00

نبوده ایم ، آمده ایم ... معلوم هم نیست که هستیم یا نه ... کسانی از ما هستند که نشانی از حضورشان در تن هیچ روز و نغمه ی هیچ شبی نیست ... نبوده اند انگار ... یعنی نمی مانیم ، می رویم دیر یا زود ...
مسافریم ... سرگشته ... حیران ... نه از آنجا که آمده ایم چیزی به یادمان مانده است نه از جایی که وعده کرده اند برای رفتن خبری داریم روشن ...
مسافریم همه ...
رسم سفر همیشه پا در رکاب بودن است ...
همیشه در خم و پیچ جاده ها به سرودهای باد ِ بی وطن سر سپردن است ...
آمده ایم که برویم و باران خنیاگری ست که حکایت درد و رنج و شادی ما را در میانه ی این دو ازل و ابد می سراید و می نوازد در گوش کوچه ها و خیابان و صحرا و دشت ...
بیقراری کودکی نیست که امروزه در یاخته هامان قد کشیده باشد ...
ما میراترین هستی ِ جهانیم ، ملول و رانده شده از ملاحت ِ طبع ِ آغازی که درگاهش را نفس های فرشتگان نگهبانی می کرد .
میلی گرم در ما می چرخد برای رهایی از بهانه های پیشانی نوشت ...
میلی مدام در سماع هست در قلب ِ بی انصاف ِ آدمی ست که رهایش نمی کند تا به سرمنزل ِ ابدی
آنجا که باورهای آبی و وعده های ِ فیروزه شفاعت می کند زخم های هزارساله را ...
راست اگر بوده باشیم به هنگام دعا ... به هنگام گریه در گمگشتگی های این جهان و الهی الهی لما سبقتنی گفته باشیم همچون مسیح به وقت تنهایی و اندوه ...
سر سپرده باشیم به سیاق کسی که سر می برد به چاه و آتش ِ دل را فرو می نشاند در شرافت ِ سکوت ....
ما مسافریم ... همه
سفر سهمی خداداد است برای آدمی ، برای فروکش کردن ِ رنج ِ بی کسی ، فهم ِ بی چارگی ، دریافت ِ درد بی طاقتی ...
سفر را از باد باید آموخت ... سبک ، ساده ، صمیمی
چنان چون چشم که می گردد مدام، برای یافتن ِ معبری برای عبور از تنگناهای دل
رسیدن به داغی که تن را بی تاب ِ رفتن کند
کجا ... نمی دانیم هر آن سو که می خواندمان ... هر آنجا که نشانی از شرم و شکوفه و باران است ...
رسم ِ مهربانی ست رفتن ...
ما مومنان ِ به صراحت ِ راهیم ، خودِ راه
مقصد مروری بر راه است، چگونه رسیدن ، چگونه در میانه ی راه به دعای باد و بارا ن و نسیم لبخند زدن ،
پای ِ هر کرانه ی بلند و روح افزار به نماز ایستادن فقط برای رهایی ، فقط برای گم کردن خود و دیگری شدن ، او شدن که نمی شناسیم اش ولی جانمان را می گزد نبودنش ، ندیدنش، ...
باید صمیمی باشیم با صبح ، صمیمی باشیم با آفتاب ، با راه ، با رهایی ، با کسی که قامتش سرمی کشد تا ابرهایی که به تن پیراهن یوسف دارند ...
سفر رسم ِ پرنده های ِ بیقرار است ... دوست من ...
سفر عبور از من است و گم شدن در تعالی او ... اویی که حالا تو می بینی اش ...
سفر حل شدن در گریه های شبی ست که روزش را گم کرده است ...
مگر نه به فرموده ی شمس ِ ابدی حافظ ِ سربه سودا سپرده ی رسوا :
(( مایه ی خوشدلی آنجاست که دلدار آنجاست می کنم جهد که خود را مگر آنجا فکنم ))
سفر زیباست دوست ِ من ! خاصه اگر جوان باشی
اما نه چنین بی خبر ، نه چنین جگر سوز ، نه چنین جانکاه ... آه ...
بال و پرت به کینه ی کدام کلمه ی گمراه گرفت که سرنگون شد نگاه ِ پرغرورت عزیز ِ خوب ِ من ... دوست ِ دوران ِ بی قراری های من ... رهوار ِ راه ِ آسمان ... صبور ِ سرکشیده به سینه ی تلخ ِ روزگار ... گریه امنم نمی دهد که بگویم
بی انصاف قرارمان این نبود ...
از باد آموختی مگر یکباره سر به سویدای سکوت بردن را ؟!
بی خیال دوست ِ من ... بگو آنجا که رفته ای با تو مهربانند یا نه ؟
هوای لبخند های شریف ات را دارند یا نه ؟
شبیه شرمگین ترین لحظه های دلدادگی ، هست چشم های ِ شاعرت یا نه ...
آنجا با که ای ، چه می کنی ... ببین می خواهم بخندم به خدا به آخرین خوابی که دیده بودی اما گریه امانم نمی دهد
آخر بی انصاف با ته مانده ی صدایت در گودی ِ گلویم چه کنم ؟!
چه کنم ... ؟
چه می توانم بکنم ... دلم نماز می خواهد، تو بیا بگو رو به کدام قبله بایستم ...
تمام ِ محراب های جهان را بچرخانم گرد بر گرد ِ قامت در خون نشسته ات و پرنده های دعا را رها کنم از قفس های ابدی
فقط یکبار دیگر زنگ بزن بگو :
دارم می پرم ... هستی ... ؟ تا ببینی که تنهایت نمی گذاشتم ...
اما نه تو برو ... آسمان که جای من نیست ...
من به همین گریه های گاه و بی گاه قناعت می کنم
دلت اگر هوای باران کرد بگو من دعوتش می کنم
بیا به خواب هایم با هم برویم تمام ِ خیابان های شهر کوچکمان را قدم بزنیم و روی شب را کم کنیم درست مثل آن روزها که بودی ... و حالا من لابد هستم ... هستم که بسرایم برای اندوه جامانده ی تو در پیرهن ام، در سینه ام، در دست های خالی ام از پیمان ِ تو ، ...
خدانگهدار دوست ِ من ... برو ، زیبا باش ، باز هم بلند پرباز کن ، بخند ، بگذار پهلو بگیرد داغِ دردی که به هنگام بلا قلب ِ مهربانت را آزرد ...
صمیم ِ من با اضطراب ِ پرندگان
خداوند بهتر از هر کلمه ای می داند چقدر دلم برای ِ چیدن ِ یکی واژه از دهانت تنگ شده است ...
برو ... آرام باش ... استراحت کن برای ابد
دریا نیز می میرد ... آسمانی که تو را برد نیز می میرد ...

برای دوست ِ در خون غلتیده ام در اوج ِ آسمان های ِ آبی ، بیکرانه ی تلخ ...

پشت هر پنجره چشمی خیس پنهان است

2011-05-28T01:39:00.000-07:00

سرچشمه اش کدام گلو ست ؟
بر تن ِ کدام کلمه بود
که به دنیا آمد ؟
در خیابان های کدام شهر می گردد ؟
در کنج کدام کوچه شب را سحر می کند ؟
پشت ِ پنجره ای که به آن تکیه داده
چه کسی یا کسانی ممکن است باشند ؟
حواسش نیست
یادش نیست
برایش مهم نیست

باد فقط راه می رود
می دود
و گاهی در باران می رقصد
همین
یادش داده اند
که فقط عبور کند

آسمان که جای امنی
برای دعاهای در راه نباشد
دیگر تکلیف آسمان روشن است

حیف که واژه ها
تا پایشان را از دهان بیرون می گذارند
یادشان می رود
در کدام گهواره قد کشیده اند
هر روز همبستر هزار کنایه می شوند
از هر پهلو
هزار معنی به دنیا می آورند
که ما حالا برای چیدن ِ یکی لبخند
از چشم های هم می ترسیم

باد ، باد ، باد

با این همه ما یاد گرفته ایم
گاهی بی دلیل گریه کنیم
گاهی پیاده راه بیفتیم در آسمان
پی بهانه بگردیم
برای عبور از تهاجم تنهایی ، تحکم تقدیر
به همین دلیل
هرگز یادمان نمی رود
زانوی صدایمان
در انحنای کدام نام یا نام ها
لرزیده است
امتداد خیاان های کدام شهر
به شب های دلتنگی می رسد
یا کدام کوچه معصوم تر از بقیه است

و خوب می دانیم
پشت هر پنجره
چشمی خیس پنهان است

ما نمی توانیم فراموش کنیم
که باد نیستیم
که باد نیستیم
که باد ...

دریا به تبعید خو نمی گیرد ...

2011-05-15T05:42:00.000-07:00

حق با شب هایی بود
که از آسمان بیرونشان کرده اند

می دانی که می ترسی
و من باورم می شود
که دیگر دیر است

و نمی شود به اصرار باران
راه افتاد در خیابان ها
و رفت از پی هر نسیم
که لبخندی به لب دارد

فردایی در کار نیست
هیچ چشمی به خواب های ما
خانه نخواهد داد
هیچ گلویی
گهواره ی نام ما نخواهد بود

رنج ما دارد سی و چند ساله می شود
چشم هایت را ببند

کسی انگار دارد
موهای آفتاب را می بافد
و گره می زند با نبض باران
...

و من کاش کلمه ای بودم
که می سوخت
تا چراغی به دنیا بیاورد
...

8 مین جشنواره بسم الله

2011-04-27T03:29:00.000-07:00

اعضای هیئت داوران جشنواره بین المللی بسم الله

طبق اعلام دبیرخانه این جشنواره

استاد دکتر کامران افشار مهاجر

عضو هیئت علمی گروه ارتباط تصویری دانشگاه هنر نخستین دکتری پژوهش هنر دریافت کننده جایزه بهترین پایان نامه دکتری از فرهنگستان هنر در سمت رئیس هیئت داوران.

استاد قباد شیوا
عضو انجمن طراحان گرافیک بین الملل ( ای جی آی ) و عضو افتخاری انجمن طراحان گرافیک ایران
استاد برجسته ی گرافیک ایران

دکتر محمد خزایی
مدیر گروه کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت مدرس
به عنوان اعضای هیئت داوران انتخاب گردیدند

همچنین ناصر نصیری
کارشناس ارشد گرافیک عضو انجمن طراحان گرافیک ایران مدرس گرافیک مراکز آموزشی عالی در تهران ، برنده لوح افتخار و جایزه ویژه هیئت داوران از نخستین جشنواره هفته طراحی گرافیک ایران برنده دیپلم افتخار سومین جشنواره رشد به عنوان دبیر جشنواره منصوب گردید.

تکرار می شوم در خودم هر بهار

2011-02-27T05:40:00.000-08:00

فراموش که می شویم

باران تند می بارد

و شب

سر تا پا خیس می شود

چند قدم جلو تر که برویم

یکی یکی می میریم

و عید برهنه تر از همیشه

خواب ِ ما را می پوشد

کسی چه می دانست

مرا فراموش می کند

بهار و نسیم

لااقل بگو باران بیاید

آسمان كه در اقيانوس ها غرق نمي شود !

2011-01-27T05:44:00.000-08:00

كار فانوس كه خاموشي نيست
دريا كه آب را دريغ نمي كند
از زمين ، از ماه ، از خيال
آسمان كه در اقيانوس ها غرق نمي شود
شب كه شهر را رسوا نمي كند
و روز براي آمدن يا نيامدن آفتاب
شرط نمي گذارد

بگو چه گفته اي در گوش باران
كه برگشته از نيمه ي راه و
رنگ از روي پنجره ها پريده است ...
عزيز خوب من !
مرا يادت هست ؟!

شب را می پوشی ...

2011-01-09T23:16:00.000-08:00

باران از سمتی می بارد
که نگاه می کنی
باد از سویی می وزد
که صدایش می کنی
و دانه های برف
یکسره به سوی تو می آیند

با اینکه شب را می پوشی
هر صبح
آفتاب راه می افتد پشت سرت
می آید تا دم ظهر
تا انتهای غروب
با آسمان کنار آمده ای مگر
که رقیبت نمی شود ؟

دلم شور می زند
از نسل ِ کدام انگوری ؟
از سلاله ی کدام سیب ؟
که گناه بزرگ
به سرانگشتانت ایمان آورده است
و واژه های مقدس
معنای خود را رها کرده اند

در ذهن کدام ابر
جامانده نامت
که زمستان
نام ِ کوچک روزها را
هی فراموش می کند

از این فاصله ی دور
تنها بهار است که می تواند
دعایت را بشنود
و شفاعتم کند
می دانی که سجاده را پهن کرده ای
که گیج ام کرده
هوس نماز
عطر بوسه
ترنم خاک

شاید این احتمال طاقت بیاورد

2010-12-21T01:20:00.000-08:00

سرت را بگیر سمت ِ من
و بگذار به قرائت ِ این کوچه برگردد باد
آن بالا ها خبری نیست
که آسمان کوتاه نمی آید
از تحلیل ِ این ابر بیمار
بانو!
***
تا پیدایم کند
گناهی که در محاوره ی باران
گم شده بود
دست به دامن پاییز شدم اما
تا بیاید صاف کند گلویش را
سحرگاه سیگار به انگشت
بازی را باخت پنجره و
دست ِ تمام ِ دعاها کوتاه ماند
***
پیش از ظهر همان روز بود
که این رنگ ها از دریا آمدند
خسته و خیس و برهنه
سراغ ِ چشم هایت را گرفتند
حال ِ دیگری داشت آفتاب
که اغلب اوقات
در پیراهنت به خواب رفته بود
***
ولی تو باز
بگذار باد
کودکان ِ نسیم را
در شیار ِ لبخند هایت
به دنیا بیاورد
در هجاهای این شعر شکسته
بزرگشان کند
آن وقت فردا را دست بسته
خواهم آورد
به کوچه ای که محتاج ِ قدم های توست
و صدایت را گره خواهم زد
به شعله ی چراغی
که آبستن ِ ابرهای باران زاست
***
راست می گفتی کاش می شد همان دم ِ ظهر
دست و پای آن روز را جمع کرد
پیچید لای ِ پتویی چیزی
پس فرستاد به درگاه خدایی
که چرتش گرفته بود
دم دمای اذان
***
با سیبی در دست
یا خوشه ای گندم
برگرد به سوی من
رسیدن ِ زمستان قطعی ست
بانو
باور کن !

ارزيابي شعر جوان

2010-12-20T10:28:00.000-08:00

/ارزيابي شعر جوان/
ناصر نصيري:
در حوزه‌ي نشر از شعر جوان حمايت‌ نمي‌شود سرويس: فرهنگ و ادب - ادبيات
1389/09/27
12-18-2010
09:58:46
8909-15732: كد خبر

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و ادب - ادبيات

ناصر نصيري گفت: شعر جوان در بستر خوبي قرار دارد؛ ولي متأسفانه در حوزه‌ي نشر از آن حمايت‌ نمي‌شود.

اين شاعر در گفت‌وگو با خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، درباره‌ي ارزيابي‌اش از سطح شعر جوان در سال‌هاي اخير، بيان كرد: شعر جوان به خوبي پيش مي‌رود، بويژه از لحاظ فرم، معنا، مفهوم و پرداخت‌هاي زيبايي‌شناختي؛ اما حيف كه جايي براي ارائه‌ي آن‌ وجود ندارد. در گذشته، مجله‌هاي ادبي زيادي وجود داشت كه سبب مي‌شد مخاطبان به درستي شعر را رصد كنند؛ ولي هم‌اكنون اين مجله‌ها وجود ندارند.

او در ادامه گفت: ناشران بايد براي نشر شعر جوان كمك كنند تا شعر جوان ديده شود و مردم با آن آشنا شوند و شاعران جوان انگيزه‌ي خوبي براي شعر گفتن داشته باشند.

نصيري همچنين درباره‌ي مضامين و فضاي غالب شعر جوان، گفت: تغزل بار اصلي شعر جوان را پيش مي‌برد و قالب اصلي شعر جوان شده است كه شاعران جوان نقدهاي اجتماعي و نگاه‌هاي خود از دنيا را به تغزل تزريق مي‌كنند و اين‌گونه شعرها لذت‌بخش است.

او سپس درباره‌ي برگزاري جشنواره‌هاي شعر جوان، عنوان كرد: به جشنواره‌ها اعتقادي ندارم؛ چرا كه جشنواره‌ها به شعر كمكي نمي‌كنند. هدف شعر، جشنواره نيست؛ بلكه شعر هدفش بالا بردن سطح زيبايي‌شناسي، درك اجتماعي و برقراري رابطه‌ي عمومي بهتر و انساني‌تر با مردم است. زماني كه شعري در جشنواره‌ها جايزه مي‌گيرد؛ ولي مردم آن را نمي‌خوانند و با آن آشنا نيستند، آن شعر ديگر هيچ ارزشي ندارد.

نصيري در ادامه اظهار كرد: معتقدم جشنواره‌ها بيش‌تر در حوزه‌ي هنرهاي تصويري مي‌تواند اثرگذار باشد.

انتهاي پيام

كد خبر: 8909-15732

ای با من و پنهان چو دل از دل سلامت می کنم

2010-11-26T23:56:00.000-08:00

می خورد خون ِ دلم مردمک ِ دیده سزاست
که چرا دل به جگر گوشه ی مردم دادم
حافظ

باید برایت بنویسم اگرنه ، این آتشی که در خونم افتاده تمام ِ نغمه ها را خاکستر می کند و پنجه ای رمق نمی کند برای کندن ِ صداهای اسیر که در پهنای سیم ها به خواب ابدی رفته اند .
بیدار می شوی با قامت تمام ، گاهی در هستی ِ به انزوا نشسته ی من ، می میرد آفتابی که رخوت ِ فرداها را پنهان می کند ، می پوسد و فرو می ریزد لعاب ِ شفاف ِ آسمان که ستاره های در زنجیر با چشم های خسته از ابدیتی تاریک گواهی می دهند .
کیستی تو ؟ کجایی ؟ چه می کنی ؟ با که ای ؟
چرا کسی که از مسیر تنهایی ِ تو عبور می کند ، سر به ویرانی ِ اوقات ِ بی قرار و دلتنگ ِ من نمی زند ؟
آن همه سال که ندیده بودمت ، چگونه زیسته ام ؟ چگونه توانسته ام از باور باران عبور کنم بی گریه ای که برای ایمان ِ گم شده ریخته باشم ؟
خوابی بود کاش هم جهت با حرم ِ نفس های تو ، هم هوای دهان ِ تو ، هم کوی ِ رد ِ پای ِ تو !

باید برایت بنویسم ، تا رها شود این شعله ی سرکشی که به حصار سینه قناعت نمی کند .
لعل ِ صبور ِ این همه سال ِ درگذشته ، رفته و به اندوه پیوسته ! بگو با من چه کرده سکوتت که از تعادل ِ چارپاره ی خود بی خبر مانده ام ؟
از گلوی ِ باران خیز ِِ تو روییده این ابر ِ مدام که بر کویر ِ جانم می بارد
نمی خواهم بگویم رنج هایی را می روید از رد ِ جا مانده ی لبخند هایت آزارم می دهد ، نه ...
می نویسم تنها برای چشیدن ِ هوای ِ تو که نفس هایم را بی حواس کرده ای به سرما و باد
این واژه ها را قانع کرده ام تا عبور کنند از معابر سنگی ِ این روزگار و ، برسند به درگاه ِ چشم های تو تا بینایی ام را به آفتاب پس بدهم و از پله های پرمضراب ِ صدای تو راه ِ آسمان را پی بگیرم
روحم را تکه تکه کرده ام ، بسته ام به گرده ی تک تک ِ نام هایی که از خواب ِ تو خبر می آورند تا شاید مرگ دو سه گامی نزدیک تر بیاید
بگو باران بیاید
دلم هوای سیگار و بوسه و نسیم کرده است

پدر

2010-11-22T23:38:00.000-08:00

در زندگی زخم هایی هست که گاه در تنهایی و انزوا روح انسان را می خورد و می تراشد .
صادق هدایت

شش ماهی می شود که روی آرامش را ندیده ام .
شش سالی هم می شود که خواب هایم را بستم به زمزمه ی نفس های کسی که رفت اما
سهمی از درد و تنهایی اش را به من داد تا تمام ِ اوقاتم را طاق بزنم با همین هدیه ی عزیز

شش هفته ای ست که که تحلیل رفتن پدرم را در پیشاپیش ِ چشمم ، در خانه ام ، می بینم و کاری از دستم بر نمی آید

وقتی حاذق ترین پزشکان تپش های به شماره افتاده ی پدرم را از نفس افتاده و رو به خاموشی می شناسند و کاری از دست ِ علم بر نمی آید ...
دعا ، دعا ، و همچنان دعا

تمام ِ بهانه های زیستن در حال ِ ویرانی اند
وقتی که می بینی آسمان از رفتاری که آزارت می دهد دست بر نمی دارد
دیگر چه رمقی می ماند برای مکیدن ِ این هوای ِ طاعونی و تلخ
نمی دانم چرا می نویسم ، برای که می نویسم
شاید برای فرافکنی اندوهی ست که دور تا دور ِ اوقاتم را گرفته است

این واژه های بیچاره گناهی ندارند که من آن ها را از سر اجبار یا نیاز شناخته ام
سفیران ِ مومن به درون ِ هر کسی که میل ِ شنیدن و گفتن را دوست می دارد تا که فراموش کند

پدرم چشمی است که از دریچه ی آن می شود به خدا و وجدان و انسان درست و صمیمی نگریست
شوکِری راکه اکنون دیگر مهمان ِدائم ِقلب ِ رقیق ِ توست پدرم
بیش از تمام آینن ها دوست دارم
نگهبان ِ قلعه ای که نمی توانم باور کنم کسی می تواند ویرانش کند .

شوکر ِ نازنین ! پدرم را اول به خدا بعد هم به تو می سپارم
یادت نرود وقتی که بخواهند بخوابند یاخته های قلبش ، بیدار بمانی

...

من سردم است ...

2010-10-30T01:28:00.000-07:00

سرم درد می کند برای باران
مثل این پاییز ِ ورم کرده
بر پیشانی ِ آسمان
آسمان امسال ملافه ی زمستان را کشیده سرش
و خوابش را آورده برای ما

دلم به حال کوچه ها می سوزد

ذهن ِتمام ِ ساعت ها را خمیازه ی دریاها کوک می کند

2010-10-23T00:58:00.000-07:00

شب شعر بلندی ست
که هجاهایش را باد
می چیند کنار هم
و اگر کسی صدای ِ آسمان را نمی شنود
لابد نفس هایش را جایی دریغ کرده از نسیم
از پنجره
خواب ِ تمام ِ کوچه های ما را هوس های آفتاب گیج کرده است
ذهن ِ تمام ِ ساعت ها را خمیازه ی دریاهای دور کوک می کند
که همیشه خواب می ماند
نشانی های ِ خیسِ از شرم
خواب های مهربان

لب های هر عابری که طعم ِ نامش را روزی
سرانگشتان ِ ما چشیده است
نور را می چیند از چشم های ما
و می برد به مهمانی ِ پاییز
که در به در می شود ایمان ِ معصوم
و تکرار های ازلی به انتها می رسند

تنها باران است که می تواند
روی ِ اوقات ِ رفته را سفید کند
نبض ِ روزها را به دست بگیرد
و بیدار کند صدایی را که زخمه اش
ذهن ِ اقیانوس ها را تعمید می دهد

یعنی دلم آنقدر گرفته است
که می خواهد پاییز را یکجا سر بکشد و ...
هی بخواند :

بالله که شهر بی تو مرا حبس می شود
آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست ...

گَرَم یاد آوری یا نه ...

2010-10-19T01:11:00.000-07:00

نمی گذارم نسیم
از دست های تو جدا شود
آسمان از چشم هایت بیفتد
باد مو هایت را ترک کند

بگذاز شب تا می تواند بچرخد

من پشت ِ این پنجره ام هنوز ...

تو

2010-10-19T01:10:00.000-07:00

تنها با چشم های تو می توان آسمان را اسیر کرد !

می خوهم از ابتدای همین پاییز باز به خواب های توبرگردم

2010-10-16T01:35:00.000-07:00

سال های بافته شده به هم
راه را برای عبور از حصار ساعت ها بسته اند
می بینی
آرام آرام پیر شد آقتاب و
فرو ریخت خواب ِ ماه در حوض ِ خالی ِ حیاط
چقدر گفتم بیا پیش از عبور شب از کنج آن کوچه ی عزیز
باران را دعا کنیم
گلایه از گریه به چشم ِ هم ببریم
تا نسیمی بی حواس به دلتنگی مان آمد و رفت
گیسوانت را خبر کنیم ...
یادت رفت و
ما آرام آرام پیر شدیم

نمایشگاه پوسترهای سینمایی ناصر نصیری

2010-09-09T01:19:00.000-07:00

برپایی نمایشگاه "ن ن" در گالری سینما آزادی خبر منعكس شده در سايت خبرگزاري سينمايي
ناصر نصیری پوسترهایش را به طبقه هشتم سینما آزادی می‌برد خبر منعكس شده در سايت هفت بييت
نخستين نمايشگاه انفرادي ناصر نصيري برگزار مي‌شود منعكس شده در اسيت خبر خوان قطره
نمايشگاه ناصر نصيري با پوستر فیلم‌های سینمایی منعكس شده در خبرگزاري برنا

نخستين نمايشگاه انفرادي ناصر نصيري برگزار مي‌شود منعكس شده در سايت خبرگزاري فارس

برپایی نمایشگاه پوسترهای سینمایی ناصر نصیری از جمعه منعكس شده در سايت آفتاب
برپايي نمايشگاه پوسترهاي سينمايي ناصر نصيري از جمعه خبر منعكس شده در سايت خبرگزااري ايسنا --

نخستین نمایشگاه انفرادی پوسترهای ناصر نصیری از جمعه ۱۹ شهریور ماه برپا می شود.

2010-09-09T01:13:00.000-07:00

نخستین نمایشگاه انفرادی ناصر نصیری با نمایش پوسترهای سینمایی در گالری سینما آزادی برگزار می‌شود.

به گزارش خبرنگار هنرهای تجسمی خبرگزاری سینمای ایران، نخستین نمایشگاه انفرادی پوستر‌های ناصر نصیری ساعت 19 روز جمعه نوزدهم شهریور ماه در گالری سینما آزادی با حضور جمعی از سینماگران و اهالی فرهنگ افتتاح می شود. در این نمایشگاه سی پوستر از آثاری ناصر نصیری به مدت یک ماه به معرض نمایش عموم در می آید.

این هنرمند طراح گرافیک در توضیحی دربار‌ه‌ی نخستین نمایشگاه انفرادی‌اش به خبرنگار ما گفت: اغلب پوستر‌هایی که به معرض نمایش در می‌آید، آثاری است که برای فیلم‌های سینمایی تولید شده است و در این پوسترها سعی کرده ام با پرهیز از طراحی پوستر‌های تجاری و به کار گیری مولفه‌های حرفه‌ای طراحی پوستر، مخاطب را در موا جه با اثر به تامل وادارم، همچنین بخش دیگری از پوسترهای نمایشگاه مربوط به کارهای تولید شده در حوزه‌ی کتاب‌های ادبی، تئاتر و موسیقی است. این پوسترهای حاصل هفت سال کار است.

وی افزود: از جمله‌ پوسترهای این نمایشگاه می توان به پوستر فیلم‌های "باد در علف‌زار می پیچد"،"جایی در دور دست" اثر خسرو معصومی و پوستر فیلم "یکی میان همه" ابراهیم شیبانی اشاره کرد.

ناصر نصیری متولد 1357 در مراغه است وی هم اکنون دانشجوی کارشناسی ارشد گرافیک در دانشگاه تبریز است و تا کنون در پانزده نمایشگاه جمعی در عرصه داخلی و بین‌اللملی شرکت داشته است.

وی همچنین سال ها در هنرستان های هنر استان تهران گرافیک تدریس می کند . از جمله جوایز وی‌ می‌توان به، برنده‌ی جایزه‌ی ویژه‌ هیات داوران در نخسیتن جشنواره‌ هفته‌ طراحی گرافیک ایران در سال 1388، برنده‌ی تندیس و جایزه‌ی ویژه‌ی منتخب بازدیدکنندگان در جشنواره‌ی پوستر طلوع در سال 1387، برنده‌ی دیپلم افتخار سومین جشنواره‌ نرم‌افزار‌‌های رشد اشاره کرد.

گالری سینما آزادی در تهران، خیابان شهید دکتر بهشتی، تقاطع خیابان وزرا، سینما آزادی، طبقه هشتم واقع شده است.

انتهای خبر / خبرگزاری سینمای ایران/ کد خبر 8686

2010-09-07T00:56:00.000-07:00

نمایشگاه پوسترهای من روز جمعه ساعت 7 بعد از ظهر در گالری سینما آزادی افتتاح می شود
این نمایشگاه به مدت 1 ماه تا 19 مهرماه برپا خواهد بود .
آدس : خیابان دکتر بهشتی ، تقاطع وزرا ، سینما آزادی ، طبقه هشتم
ساعات بازدید 3 بعد از ظر تا 2 نیمه شب

جنین با فریاد می چشد

2010-07-12T22:15:00.001-07:00

زخم پشت زخم ، خوی عجیبی دارد زندگی به آزار ، همه ی وعده های هستی دروغند ! نفس کشیدن تاوانی دارد و روح ِ بیچاره باید پیمانه ی این خون ِ سرگردانی باشد که به تحمیل در رگ های ِ بی قانون ِ ما می گردد برای رسیدن به نهایتی معلوم .
خنده فقط نمایشی ست ناخود آگاه و بداهه ، آنچه را که می فهمیم بیچارگی ست و درماندگی . حال ِ غریبی دارد دیدن ِ جوهر ِ واقعی ِ زندگی ! پیله ای تنیده ایم دور ِ چشم های ِ ناتوانمان تا از دیدن ِ همین حداقل ِ نشانه های واقعی بودن هم محروم بمانیم .
هستی مجموعه ای درهم از اتفاق های ناگوار است ، ناگوار برای ما که همه چیز را در ذهن ِ خود ، برای خود و به نفع ِ روح ِ بیگانه ی خود طبقه بندی کرده ایم ، آنطور که می طلبیم و می خواهیم نه آنگونه که هست و ذات ِ بی تغییری دارد از ازل .
حتی همین شکایت ها هم نشانه ای گنگ از خواستن هایی بی علم است ، خواستن هایی که ریشه در غرور و مصادره به نفع ِ ما دارد ، که اگر تسلیم ِ تفکر ِ اصیل ِ این باد ِ پیر می شدیم که از سر ِ صبح تا قلب ِ شامگاه می وزد برای تحکم ِ تقدیر و هموار کردن ِ مسیر ِ مرگ و نیستی ، شکایت را رها می کردیم ...
تنهایی ِ عمق ِ تاریکی دارد و ما هرکدام اسیر ِ این سیاهچال ِ ابدی هستیم ، صدایمان نخی است که امیدی ابلهانه می بافد برای تن ِ دقیقه هایی که مرده اند . روح ِ ما گوری ست برای همین دقیقه های مرده و معلق تا بوی ِ تعفن ِ شان مشام ِ سال ها را نیازارد .
تمام ِ آیین ها با تمام ِ اولیاشان ، افسانه های ِ کودکانه ای هستند تا فریبی دسته جمعی ترتیب دهند برای فراموش کردن ِ مرگی که غبار ِ راهش روی ِ پیشانی ِ تک تک ِ ما نشسته است . در این بازی ِ بزرگ ، به ما فقط می خندند ، خدایان ِ باستانی و خدایان آسمانی و خدایانی که قربانی کردن ِ انسان روحشان را جلا می دهد .
زندگی گلی نیست که بتوان چید یا بویش کرد ، زندگی در واقع نیزه ایست که شانه های انسان را به قعر ِ گور می دوزد ، و سپس آرام می گیرد .
ما را فریب داده اند ، اشرف کدام مخلوقات ، مگر مخلوقات چقدر می ارزند که اشرفش چقدر بیارزد ! مخلوقاتی که همه شان اسباب ِ خوشی ِ جهانی یا جهانبانی سرخوشند که محض ِ خالی نبودن ِ عریضه خلاقیت های مافوق ِ تصور ِ ما را رقم زده است .
هرچه هست نه برای هدایت ِ روح ِ دانای ِ ما به سوی آرامش که پرت کردنش به عمق ِ تلخی و تاریکی ست نامش قضا و قدر یا تقدیر نیست ، نام ِ واقعی اش مانیفست ِ زندگی ست که نخستین طعمش را جنین با فریاد می چشد و فریب بزرگ آغاز می شود !

آسمان را که در بیاوری از تنت ...

2010-06-16T06:53:00.000-07:00

صدایم را پهن کرده روی بند
این باد ِ دربه در
آسمان را که در بیاوری از تنت
ماه می افتد
و مشتی شب
می ریزد روی شن هایی
که از دریا آمده اند
پای همین دیوار
آب رفت رویای تو
قدم که به پنجره نمی رسید
بیدارت کنم
سنگی بود خداحافظی
که بر سینه ابر خورد
رفتی و بزرگ شد روزگار
صدایم را که بپوشی
هیچ درختی برهنه نمی ماند
سال هاست که برایت سایه می دوزد
دلتگی من
چمدانت را بردار
صدایم را تا کرده شعر
باید راه بیفتد باران
بهار آمده است

آن را که منم ماوا، آواره نخواهد شد!

2010-06-07T09:27:00.000-07:00

در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم
با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن
می نویسم درست نیست ، واژه ها را می چینم کنار هم صدایی می سازم ، در قعر همین صدای ِ ساده غرق می شوم تا تلخی ِ تنهایی مشام ِ آسمان هایی را که فکر می کردم مال ماست را بیش از این آزار ندهد ، هرچه هست نوشتن نیست ، این یک سنت ِ قدیمی است که از کودکی در ذهن ِ من مانده است ، مادرم می گوید بچه که بودم هرچه میخ دور و برم می دیدم جمع می کردم ، آنها را می کوبیدم به دیوار و بعد با نخ های مختلف آن میخ ها را به هم وصل می کردم و بعد با ناخن نخ ها را حرکت می دادم و گوشم را نزدیک می بردم و گوش می کردم به ارتعاش نخ هایی که کوک نبودند اما هر کدام برای شکستن ِ سکوت ِ دشتی که پدرم آنجا کار می کرد کافی بوده انگار ! چه می دانم مادرم می گوید و می خندد ، حق هم دارد دیوانگی که شاخ و دم ندارد به قول فروغ این آغاز ویرانی ست ...
باران بهانه ی خوبی ست برای عاشق شدن ، گیرم که آسمان را هم فروخته باشند ، هر چشمی آنقدر عمق دارد تا برای گم شدن و ویران شدن تبدیل به چاهی شود و زندگی ِ تو را ببلعد . حیف شدیم رفت ! همه ی ما کودکان ِ این آسمان ِ بی تعهدیم که دوست داشتن و دوست داشته شدن را از آفتاب ِ کاسه به دست به ارث برده ایم ! بی خبر از اینکه تمام ِ عشق ها را باد تکانده از سر و روی ِ روز و با خود برده است و شب ها هم که به قول احمد کایا : (( بو شرفسیز گجه لر ساتار آدامی )) یعنی این شب های بی شرف انسان را می فروشند ...
این همه تو را که جمع کرده من ، در پشت و پستوی ِ این همه سال و ماه ، کجاست !؟ چه می کند ؟ تویی که از حال من بی خبر است ؟ دستم را بگیر تا (( سیر ِ بی دست و پا بیاموزم )) به قول ِ مولانا ، اما مولانا حل شده بود در من و من حل شده در تو ، ببین تفاوت از کجاست تا به کجا ؟!
اندوه تنها ثمری ست که در باغ ِ علاقه می روید یا به قول لورکا : بر این رود تنها اندوه است که پارو می کشد !
آن را که منم ماوا آواره نخواهد شد
وان را که منم چاره بیچاره نخواهد شد
پی ِ من می گردم
اگر چیزی مانده باشد هنوز ...
گَری دونَجَییم بانا باشکاسندا بیر شی یوک

ناصر نصيري پوسترهايش را به طبقه هشتم سينما آزادي مي‌برد

2010-04-29T21:48:00.000-07:00

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و هنر - هنرهاي تجسمي

ناصر نصيري اولين نمايشگاه انفرادي پوسترهايش را يك و ماه نيم ديگر در طبقه هشتم سينما آزادي برگزار مي‌كند.

اين گرافيست جوان در همين رابطه به خبرنگار هنرهاي تجسمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)،گفت:در اين نمايشگاه 27 پوستر فيلم و تعدادي از جلد كتاب‌هايم را به نمايش خواهم گذاشت.

اين پوسترها به گفته نصيري مربوط به سال 83 تاكنون است و تعدادي از آنها پيش از اين در كتاب گرافيك سال ايران به چاپ رسيده است.

ناصر نصيري متولد 1357 و دانش‌آموخته‌ي گرافيك است.او هم‌اكنون مدرس دانشكده حكيم فردوسي كرج است.

اين طراح گرافيست عضو انجمن طراحان گرافيست ايران است و تاكنون در جايزه‌ها و جشنواره‌هاي مختلف به عنوان برگزيده معرفي شده است كه از آن جمله مي‌توان به جشنواره‌ي پوستر طلوع، جايزه‌ي ويژه‌ي هيأت داوران و لوح افتخار در هفته طراحي گرافيك ايران در سال 88، نفر اول جشنواره نشريات دانشجويي در سال 83 و ديپلم افتخار سومين جشنواره‌ي نرم‌افزارهاي آموزشي رشد اشاره كرد.

وي كه پيش از اين تنها در نمايشگاه‌هاي گروهي حضور داشته است ،اولين نمايشگاه انفرادي خود را با عنوان «نمايشگاه پوستر ن ن» همزمان با برپايي يك جشنواره فيلم در سينما آزادي برگزار خواهد كرد.

لينك خبر در ايسنا
http://www.isna.ir/main/NewsView.aspx?ID=News-1526993

انتهاي پيام

داریم حوصله می کنیم

2010-04-19T00:08:00.000-07:00

می بینی
به همین سادگی
داریم حوصله می کنیم !
گناه باد نبود
اگر نفس های پاییز
به روسری ات رسید
گناه باران هم نه !
سرشت ِ آسمان همین است

راستی شب ِ آنجا هم بی خواب است ؟
چیزی بگو
تا سایه ام محو شود
من به خورشید این روزها
مشکوک است
با اینکه تاریکی نگرانم می کند اما
اگر سلامم را در دهان آفتاب دیدی
پس بگیر
بگذار گوشه ی تاقچه
شاید سکوتت یک وقتی شفاعتم کرد !

دارد عبور می کند
صدایت از ذهن ِ تمام ِ لحظه ها
می خواهم بروم جایی
اوقات بی قرار را
بریزم پای درختی خسته
بکارم زیر ِ واژه ای صبور
ببندم به عقربه های ساعتی
که خواب می بیند

می بینی
دارم حوصله می کنم
حتی گناه ابرهایی که از یادت رفته اند هم نیست
باید گم شوم
تو فکر می کنی عمق ِ یک شب کافی است ؟
آخر چشم های تو مرا
عریان تر از پاییز شنیده اند

من که گفته بودم
تنها باران
اعتراف ِ ما را زمزمه خواهد کرد
حالا تو هم
بگو چشم هایت بیاید بیرون
از آستین ِ سحرگاه
من دلم نماز می خواهد

انیس آخر ى همین هفته می آید

2010-03-26T15:01:00.002-07:00

انیس آخر همین هفته می آید
تازه ترین مجموعه منتشر شده از
سید علی صالحی

-----------------------------------------------------------

من هم مثل يعضي

يك روز

يك جايي

به دنيا آمده ام آخر .

نان ِ گندم را به روشني مي شناسم

الفباءِ زبان ِ مادري ام را

بي كم و كاست بلدم

بلدم تا صد بشمارم

دريا

چهار حرف دارد

و علف

با عين آغاز مي شود ،

و عشق با الف

و الف سر آغاز ِ كامل ِ زن است

حرف ِ ز را تا زندگي هست

معمولا براي زندان به كار نمي برند

زن

هميشه با حرف ِ الف آغاز مي شود

...

از شعر اندازه دست كه مي افتد
سید علی صالحی

بگو باران بيايد

2010-03-26T14:35:00.000-07:00

كسي چه مي دانست

اين عيد ِ مشكوك

در آستينش

آخرين نفس هاي سرما را پنهان كرده است

فراموش كه مي شويم

باران تند مي بارد

و شب

سر تا پا خيس مي شود

چند قدم جلو تر كه برويم

يكي يكي مي ميريم

و عيد برهنه تر از هميشه

خواب ِ ما را مي پوشد

كسي چه مي دانست

مرا فراموش مي كند

بهار و نسيم

لااقل بگو باران بيايد

je t'aime

2010-03-21T04:04:00.002-07:00

d'accord, il existait d'autres facons de se quitter
Quelques eclats de verres auraint peut etre pu nous aider ...

je suis Desole

2010-03-18T09:57:00.000-07:00

???????????????????????

شانه به شانه ی باران

2010-02-14T13:45:00.000-08:00

نمی دانم از تبسم ِ آن اردیبهشت
چیزی مانده در چشم های تو یا ... ؟!
گفتی : بیا پاییز را بهانه کنیم
همیشه بر پیراهن ِ آذر
ردی از صدای ِ ستاره می ماند
باور کن !
کافی است
با سردی ِ ماه کنار بیایی !

شب نشسته بود
پشت ِ در
نفس های تو را می پایید
حرف هایت شانه به شانه ی باران
به شیشه که می رسید
رویاهایم را می شست

گفتی : نگران نباش
اصلا بیا اسم ِ مرداد را عوض کنیم !
بگذاریم تقدیر مثلا
ها ! بهتر نیست ؟!
بعد رفتی پشت ِ آینه
برایم کمی ترانه بیاوری
گفتی مراقب ِ این پنجره باش
رفتی که ...

می دانستم داغ ِ آن تابستان
پیشانی ام را رها نخواهد کرد
و کلاغ های بی خبر
سایه ات را خواهند برد از حیاط ِ من

حالا سالها از آن ساعت ِ تلخ می گذرد
و تازه می فهمم
از تبسم ِ آن اردیبهشت
تنها غباری از نام ِ من
بر لب هایت نشسته بود ، انگار
که زیر ِ قدم های اولین باد هم ...

می دانم دیر وقت است !

2010-02-14T13:39:00.000-08:00

سلام !
می دانم مثل این همه سال دارم با ردی از سایه ی بی حواست حرف می زنم، اما قبول کن قرار نبود همه ی هستی ِ تو خلاصه شود در نسیمی که روزی وزیده است لابلای نفس هام.
من تنهام ، تنها تر از خودم، تنها تر از کودکان ِ جامانده ی باد در تاریکی ِ کوچه های شهید، زیر ِ پل های ِ سیمانی ِ این شهر که حضور ِ هر غروبی تن ِ شان را می لرزاند. باید برای عبور از این همه دلتنگی، معبری بتراشم از شعر که یا به چشم های تو برسد یا به رویایی از اردیبهشت سبز .
سلام !
می دانم دیر وقت است و هوا هنوزهم حوصله اش نمی کشد بیدار بماند پشت ِ این پنجره .
من دارم با ته مانده ی صدای تو در ذهن ِ غبار گرفته حرف می زنم ! با ادامه ی صدایی که اینجا دراز کشیده روی میز و خوابش نمی برد ! با تکه های ایمانی که از چشم های تو شکست خورد و برای همیشه رفت .
مرا گوش بده ، مرا ببین، مرا روشن کن،مرا ببوس ، مرا نفس بکش ، مرا خاکستر کن، نام ِ مرا کمی میان ِ نفس هایت ببر، نام ِ مرا کمی گرم کن، دلم هوای ِ لبخند های تو را کرده است !
دارم ویران می شوم در ضربه های این شب ِ کور، در طعنه های این شب ِ کَر !
بیا دست هایم را بچین از تن ِ خشکیده ام ببر آنجا بکار میان ِ موهایت بگذار بر سرانگشتانم، عطری از اطمینان ِ تو بِروید. چقدر مرا دور کرده ای از آفتاب ، از باد ، از باران !
انصاف نیست این گور ِبی نام دست های مرا از مشام ِ آفتاب پنهان کند !
سلام !
حواست به صبوری این همه واژه ی بی تقصیر هست ؟! راستی بعد از این همه سال ِ مشکوک که نا خواسته آمدند و حاکم عمر ِ بی چاره ی ما شدند ، کسی از جانب ِ تو به آسمان رفته است ؟! خبری از خواب های گمشده آورده است ؟! نشانی از رویاهای مدفون شده در هجوم ِ روزهای مزدور دیده است ؟!
هی ، یادت هست چقدر حرف ریخته بودیم لب ِ پنجره ، تا باران را دیوانه کند ؟!
چقدر سر به سر ِ آسمان می گذاشتیم !
سلام !
صدایی که سرش را به تمام ِ شیشه ها ی دنیا می کوبد ، منم ، زخم ِ سرباز کرده ی امروز ، تکه ای عتیق از …آخرین نفس های فردا !

خراب شود آسمان

2010-02-07T08:27:00.001-08:00

خراب شود
شب ِ این خانه
خراب شود آسمان
خراب است حال ِ من
کجا مانده چشم های تو !
صدای تو !
خواب ِ تو !
طاقتم طاق شده دیگر
خراب شود این صبوری
من راه را نمی شناسم
پیش بیفت باران
دلم هوای طره های آفتاب کرده ات !

سکوت کن

2010-02-07T08:23:00.000-08:00

وقتی کلاهت
با باد همدست می شود
و سر که بر می گردانی
می بینی کسی پشت ِ سرت نیست
و باد همه را با خود برده است
راه های کوتاه
بلند و بلند تر می شوند

از آن همه نام
تنها یکی برای رفتن
مسیر ِ چشم های تو را انتخاب می کند

سکوت کن
وقتی که آبستن ِ بارانی
گریه کن
وقتی که پاییز دست هایش را
به سوی تو دراز کرده است .

چیدن ِ باران

2010-01-24T01:28:00.000-08:00

تنها فرصتِ ما
چیدن ِ باران
از خواب ِ آسمان است !
وگرنه
خنده های این خورشید ِ سرد
ربطی به پنجره ی ما ندارد
صدایت را صدا بزن !
بگو تا هر کجا که رفته است برگردد
گلوی ِ هیچ بادی دیگر امن نیست
آستین ِ نسیم هم
ما تنها مانده ایم
و کاری ازدستِ دعا بر نمی آید
بگذار فردا که آفتاب ِ اردیبهشت
از اندوه ِ ما طلوع کرد
باران نشانیِ بسترم را
ازصدای ِ تو بپرسد
و عطر ِ گیسوان ِتو را
از شعر های من !

این خانه سیاه است !

2010-01-14T08:19:00.000-08:00

ماه مریض شده است
پنجره خاکستری است
و تازه
چیزهای دیگری هم هست
که هرگز به ذهن ِ باران نمی رسد
مثلا
نفس ِ کدام یک از ابرها
هنوز با ماست
و یا این باد
تا کجا کنار ِ ما می ماند
کسی باید بیاید
با نسیم های موسمی صحبت کند
آفتاب را قانع کند
تا باز هم
سهم ِ ماه را از نور بفرستد
و شب ها را جمع کند یک جا
تا برای خواب های ما
تصمیم ِ بهتری بگیرند
اینطور که نمی شود
کسی باید باشد
تا به احترام ِ سپیدی صداش
آسمان با ستاره ها ی رنجیده
کنار بیاید
و روزهای ما را برگرداند
از جایی که رفته اند
قرار نبود این خانه سیاه باشد
مگر چشم های ما چند ساله اند !

- عنوان ِ شعر از فروغ ِ فرخزاد -

تلق تولوق ِ ممتد

2010-01-09T06:00:00.000-08:00

این ریل های برهنه
به رگ های من می رسند

این سوت های مکرر
به خواب ِ تو انگار

فعلا چیزی نگو
حرفی نزن
صدایت زیر ِ چرخ های قطار...

کار ِ تمام ِ ایستگاه ها صبر کردن است !

پایان ِ پاییز

2010-01-09T05:44:00.000-08:00

مرا بپیچ لای ِ همین لحظه ای
که دارد پهن می شود روی صدات !
بردار از این جا و ببر !
دلم هوای باران کرده است !

از رگ های هوایی که یخ بسته بود .

2010-01-07T09:09:00.000-08:00

ت مثل ِ تلنگری
از حواس ِ تو پرت می شود
به دهان ِ من
و شعر فقط برای همین است
که سراغ ِ تو را بگیرم
از رگ های هوایی که یخ بسته است

ت تهران ِ کوچکی است
که با دست مرا پس می زند
با پا پیش می کشد

ت تنها در میان ی نام تو
می چرخد و ط می شود
دعا ، عا ...
تلخی سهم ِ من نبود ، اما ...

شب ِ جامانده / از قبیله سال و ماه

2010-01-05T02:11:00.000-08:00

از سکوت ِ کدام قصه
مرا صدا کرده ای ؟!
در دل ِ کدام شب ِ جامانده
از قبیله سال و ماه ؟!

من که قرار نبود
راه گم کند پایم
با این همه دعا
ک بسته بود مادر
ب پیراهن ِ روزهای نیامده

اصلا قرار نبود
از کوچه ی تو بگذرد
خواب ِ من
یا گیر کند
آستین ِ صدایم
به انحنای ِ نامت !

چه می دانم
حالا دیگر
فقط نفس های تو می تواند
مسیح ِ من باشد

کاش می دانستم
لب هایت دارد
سینه ام را آبستن ِ شعر می کند
و باور می کردم
این تن ِ سوخته
سال ها پیش از من
آفتاب را دیده است
و مرده است
تا خانه ات می ماندم !

بگو فردا را کجا پنهان کرده ای ؟!

2010-01-05T02:04:00.000-08:00

می گویند
این شب ها
یک پیراهن بیشتر از من و تو
پاره کرده ند !

شنیده ام
این چشم های برهنه
خوا ب ما را
پیش از ما می بنند !

می گویند
باران راهش را گم کرد ه
و حرف هایش
ازجای دیگری آب می خورد !

بها ِ امسال را هم
که در بستر ِ زمستان دیده اند !

ها ! آسمان ِ کبود !
بگو فردا را کجا پنهان کرده ای ؟!
ما این ها رافقط شنیده ایم
که خوابمان نمی برد
اگر نه باران
از هر کجا که بیاید
باران است ...

آفتاب ِ کتک خورده

2010-01-03T00:26:00.000-08:00

نگاه می کنم به آفتاب ِ کتک خورده
که دارد اعتراف می کند
و فکر می کنم به آسمانی
که صدایش را هیس ِ زمین بلعیده است .

کار از کار گذشته است
فردا دارد می میرد

در سرم راه می روند
دعاهای بیچاره
گورهای بی نام
سنگ های کر

حالا خوب است
ابری از خواب ِ تو را
پنهان کرده بودم
پشت ِ پلک هام

هر کجا هستی
صدایت را بگذار بجوشد
دم بگیرد
تا پوست شب
بیفتد از صورت ِ ماه

می خواهم برگردم به هوایی
که لهجه ی باران داشت
و گلی بچینم از روسری ات
ببرم پیش ِ وعده ها و
روی ِ بهشت را کم کنم !

رفتم از ...

2010-01-03T00:19:00.000-08:00

چشم هایت اگر
نغمه های از یاد رفته را
در خوابم نمی ریخت !

لب هایت اگر
چشم های مرا
تشنه ی باران نمی کرد !

گونه هایت اگر
در کف ِ دست هایم
گل نمی داد

گیسوانت اگر
آفتاب ِ آسمانم را
از اعتبار نمی انداخت !

و صدایت را اگر
نمی کاشتی در کاسه ی سرم !

حالا من اینجا چه می کردم ؟!
دور از بوسه های نسیم
در شب ِ سهند
زیر ِ لگد های این شهر ِ مسموم

کاری نکن
گلایه از سکوتت
به شعر شهریار ببرم !

ندا ، ترانه ، اصلا چه فرقی می کند !

2009-12-29T07:19:00.001-08:00

ما فقط نگاه کردیم

گریه کردیم

و ساکت شدیم

آفتاب اما چشم هایش را بسته بود

و نمی خواست باور کند

فرشته ی تیر خورده دارد می میرد !

ثانیه های بی پدر

2009-12-29T07:14:00.000-08:00

درست وقتی که دلم برای تو تنگ می شود
سوزن ِ آفتاب گیر می کند روی عقربه ها وُ
کش می آیند
ثانیه های بی پدر

تا می آیم آرام بگیرم
در حجم ِ ترانه ای بی ربط
چشم هایت هر طور شده
راه پیدا می کنند از لابلای ِ آواها وُ
نگاهم را می دزدند

حالا هر کجا که هستی
از شب های اضافی ِ آنجا
چند نسخه برایم بفرست
تا پهن کنم روی ِ آسمان وُ
بگیرم بخوابم
وقتی که دلم برای تو تنگ می شود !

این روزها ...

2009-12-29T07:12:00.000-08:00

با سیلی
صورت ِ خود را سرخ می کند
آفتاب ِ بیچاره !

با خودم بودم - خود ِ گم شده ام در پس کوچه های ...

2009-09-18T19:32:00.001-07:00

پیش از اینت بیش از این اندیشه ی عشاق بود
مهرورزی تو با ما شهره ی آفاق بود ... !!!!

فصل مرگ های بی صدا / گلایه های بی گریه !

2009-07-26T13:37:00.000-07:00

نه دیگر نمی خواستم واژه ای را سفیر دلتنگی های خود کنم ، تا همین جا که رسیده است صدای غبار گرفته ام ، کافی است ،
کسی چه می داند من با زمزمه ی کدام باران به زیباترین چشم ِ گم شده در تاریکی اینجا پناه می برم ؟!
اما ...
از تهران که دور شدم ، به مراغه که رسیدم ، به تنهایی که رسیدم ، با باد که نشستم ، موسیقی بسیار زیبای پیتر گابریل را که در دامنه ی سهند سر کشیدم ، توان از کفم رفت ، دیگر نبودم اگر نمی نوشتم ، چرا نمی دانم ، برای چه کسی، خودم که می دانم اما ...

سلام بارانی که لهجه ی شیرینت را
باد ِ بی ذوق به دیوار های بلند می کوبد !
رهایم کن تا باز بمیرم پهلوی همین کلمه های معطر
((که عطر دهان تو را دارند ))
من که می دانم می آیی تا اینجا
خواب از چشم واژه ها و من می گیری
راه می افتی پا به پای شب های بی لنگر
تا از گلوی این روزهای بیمار
طوری عبور کنی
که آستین ماه به خون ِ دلتنگی هامان آلوده نشود
اما
این بار اگر آمدی
ریگی بردار
برسنگ گورم بزن
بیدار که نمی شوم ، همه می دانند
تو هم می دانی
صدایت را اما شاید بشنوم
کسی چه می داند !
تو اما خوب می دانی !

سال اشك / سال شك

2009-06-30T09:31:00.000-07:00

ترجمه‌ي فرانسوي شعر‌هاي ناصر نصيري منتشر مي‌شود

2009-06-27T23:42:00.000-07:00

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب
گزيده‌ي شعر‌هاي ناصر نصيري با ترجمه‌ي رضا ساكي به زبان فرانسه در اين كشور منتشر مي‌شود.
به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، به ‌گفته‌ي اين شاعر جوان، اين مجموعه‌ كه با نام «تلما» ‌منتشر مي‌شود، دربرگيرنده‌ي گزیده ی شعر‌هايي است از مجموعه ها‌ي «نه آواز قناري و نه همهمه‌ي باد» ، «حتی يوحنا هم خواب است» و«فقط عبور می کنیم» كه انتظار مي‌رود به زودي منتشر شود.
اين گزيده همچنين به صورت دوزبانه (فارسي و فرانسه) از سوي انتشارات ابتكار نو در ايران هم منتشر خواهد شد.
از سويي، نصيري هم‌اكنون دومين مجموعه‌ي شعرش را با نام «يوحنا هم خواب است» از سوي انتشارات يادشده زير چاپ دارد. اين مجموعه‌ دربرگيرنده‌ي سروده‌هاي او در سال ‌87 است، كه در سه بخش تنظيم شده است.
به گفته‌ي شاعر، بخش نخست با نام «آخرين اميد هر ديوار پنجره ‌است» شعرهاي بلند و نيمه‌بلند سپيد است. در بخش دوم با نام «تلما» شعرهاي منثور و سرانجام در بخش سوم با نام «حتی يوحنا هم خواب است»، شعرهاي كوتاه‌ ارائه شده است.
اين مجموعه‌ي دربرگيرنده‌ي 120 تا 130 شعر است كه رويكردي اجتماعي توأم با تغزل دارد و شاعر در آن به زباني ساده از دغدغه‌هاي زيستي روزمره و دستخوش تكرار سخن مي‌گويد تا شايد به تعبير خودش، مفري بيابد از اين همه‌ به‌هم ‌ريختگي كه در حال اتفاق است.
ناصر نصيري پيش‌تر با دفتر شعر «نه آواز قناري و نه همهمه‌ي باد» نامزد جايزه‌ي كتاب فصل تابستان 86 شده بود. اين شاعر دانش‌آموخته‌ي گرافيك است و تا كنون، علاوه بر انتشار آثار گرافيكي‌اش در كتاب‌ آثار برگزيده‌ي برخي جشنواره‌ها، تجربه‌ي حضور در جشنواره‌هاي داخلي و بين‌المللي را نيز در پرونده‌ي هنري‌اش دارد.
انتهاي پيام

http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1362202&Lang=P

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید !

2009-06-22T09:41:00.000-07:00

به قلم ابراهيم رها
ستون نامه‌هایی به سانی تعطیل شد. برای همیشه تعطیل شد. اگر ایراد و كاستی داشت پای من. اگر حسنی داشت پای سانی. سهم ما هم یك یادش به‌خیر خالی. آنچه امروز می‌نویسم یك وقایع‌نگاری شتابزده است. شاید در فرصتی بشود آن را مبسوط نوشت. طنز كلامم كمتر است كه تلخی این روزها بیشتر بوده. ابراهیم رها بیست‌وسوم خرداد مهدی كروبی خیلی سفارش كرده كه نخوابیم. خودش هم گمانم تا صبح كبریت گذاشته لای پلك‌هایش و یاد و خاطره چهار سال پیش را بدجوری زنده نگهداشته! بی‌خوابی به همه سرایت كرده، دوستان شمارشگر آراء هم نخوابیده‌اند و تكلیف انتخابات را همان نصف شب معلوم كرده‌اند. یكی - دو ساعت پس از پایان انتخابات را همان نصف شب معلوم كرده‌اند. یكی - دو ساعت پس از پایان انتخابات ده میلیون رأی را شمرده‌اند و شصت‌وسه درصد مردم به احمدی‌نژاد رأی داده‌اند (نه این جمله، جزو طنز مطلبم نبود، من تا این حد به طنز تلخ علاقه ندارم!) سپیده نزده دوستان شمارشگر سی میلیون رأی را شمرده‌اند و كماكان شصت‌وسه درصد آراء متعلق به احمدی‌نژاد است! يقين پیدا می‌كنم یا كردان هنوز از وزارت كشور نرفته یا دوستانش تعداد اعدادی كه بلدند محدود است! ول كن این شصت‌وسه نیستند هیچ رقمه! توی دلم می‌گویم حالا نمی‌شد كروبی سفارش نخوابیدن نمی‌كرد كه این دوستان نصف شب اینقدر زحمت نكشند و حاصل كارشان این شود كه وقتی نتایج آراءشان را جمع می‌زنی از مردم تا سوراخ سنبه‌ها را دنبال رأیشان می‌گردند. پلیس چون احساس می‌كند تمام سوراخ سنبه‌ها خیلی بی‌ناموسی است یك‌مقدار متنابهی با مردم برخورد می‌كند و برخورد می‌كند و... برخورد می‌كند! احمدی‌نژاد می‌آید میدان ولی‌عصر و در جمع پرشور و میلیونی حدود ده هزار نفر شعری با قافیه خس و خاشاك می‌گوید. روزهای بعد قافیه این شعر فرو می‌رود توی چشم خیلی‌ها (مودب بودم گفتم چشم!) بیست‌وپنجم خرداد حدود سه‌ونیم میلیون خس و خاشاك به گوینده این جمله، در خیابان آزادی، علامت موفقیت نشان می‌دهند! رئیس‌جمهور به‌شدت ساكت می‌شود. تا امروز هم مشغول ساكت شدن است. مردم شب‌ها الله‌اكبر می‌گویند. از سیاوش می‌پرسم بهمن پنجاه‌وهفت یا خرداد هشتادوهشت؟ می‌گوید مرداد سی‌ودو. خنده‌ام نمی‌گیرد. خنده تعطیل است.من و سیاوش در راهپیمایی دوشنبه از ذوق یازده مرتبه همدیگر را بغل می‌كنیم، ماچ نمی‌كنیم كه حرف درنیاورند! بیست‌وششم خرداد دوستان عدالت سرخود در میدان ولی‌عصر جمع می‌شوند. اخیرا علاقه شدیدی به این میدان پیدا كرده‌اند ول‌كن هم نیستند. مردم اسبق، خس و خاشاك سابق و اغتشاشگران فعلی تشریف می‌برند میدان ونك. كسی شعار نمی‌دهند، كسی حرف نمی‌زند، كسی پلك هم نمی‌زند! ماجرا چیست؟ مگر هاله نور احمدی‌نژاد را دیده‌اند؟! من نمی‌فهمم چطور می‌شود گفت اینها اغتشاش می‌كنند. یاد شصت‌وسه درصد می‌‌افتم، توجیه می‌شوم از بیخ! من و سیاوش با جمعی از دوستان هستیم كه می‌خواهند به زور توی گوش و حلق و بینی نیروی انتظامی گل فرو كنند! صلح و آشتی و این قصه‌ها. به سیاوش می‌گویم شب اخبار اعلام می‌كند امروز عده‌ای با گل شهر را به اغتشاش و آتش كشیدند! بیست‌وهفتم خرداد نه، باور كن مردم تا این خس و خاشاك را نكنند توی... توی.... توی آستین بعضی‌ها ول كن نیستند. یك‌ونیم میلیون نفر از هفت‌تیر تا بعد از میدان انقلاب تجمع می‌كنند. سیاوش كمی بلند عطسه می‌كند و یك ربع از مردم سكوتمند مجبور به عذرخواهی می‌شود. مردم قبل از تاریكی هوا متفرق می‌شوند. اخبار می‌گوید اغتشاشگران ساكت مردم را از كسب و كار انداخته‌اند. شب الله‌اكبر همه جا می‌پیچد. به سیاوش می‌گویم اخبار مدعی خواهد شد اغتشاشگران با هماهنگی جهان غرب مردم را از خواب انداخته‌اند تا صبح‌ها دیر بیدار شوند و چوب لای چرخ دولت نهم بگذارند (زرنگی؟ عمرا بگم دولت دهم) كماكان اس‌ام‌اس‌ها قطع است. روزی چهارده ساعت هم موبایل قطع است. اینترنت قطع است. ماهواره قطع است... قطع است. به سیاوش می‌گویم به سر و تنت دست بكش ببین دوستان چیز جدیدی را قطع نكرده‌اند؟! بیست‌وهشتم خرداد مردم در میدان توپخانه جمع می‌شوند. میرحسین هم می‌آید. یك سرش توپخانه است یك سرش نزدیك بهبودی در خیابان آزادی. خب دوستان عدالت سرخود حق دارند بترسند! همه ساكتند. ما احساس ژنو می‌كنیم. مردم ماموران انتظامی را ماچ می‌كنند و كماكان دنبال رأیشان می‌گردند. بیست‌ونهم خرداد جمعه تعطیله. شب الله اكبر سی‌ام خرداد با سیاوش می‌خواهیم اعتراض مدنی كنیم. سپاه، بسیج، نیروی انتظامی، پلیس ضد شورش و... تشریف آورده‌اند دور هم خوش باشیم! چه صمیمی! باران باتوم، ابر گاز اشك‌آور، رعد و برق پوتین‌ها... وای چه طبیعتی! به سیاوش می‌گویم سیزده به دره؟! دوستان باتوم محور، مردم را از تمام خیابان‌های منتهی به تمام خیابان‌های دیگر می‌رانند! فقط یك كمی شدید این كار را می‌كنند. آمار چیز خوبی است. این را احمدی‌نژاد در مناظره‌ها به ما گفته بود. آمار كشته‌ها در دوشنبه كم بوده امروز عزیزان باتوم محور آمده‌اند برای جبران مافات! در یك خیابان (تمام اسكندری بود) سیاوش و دو سه هزار نفر از مردم گیر افتاده‌اند. تك‌تك خیابان‌ها اینطور است. من مثل ترسوها كز كرده‌ام یك گوشه (شرط عقل است!) سیاوش و مردم كتك می‌خورند. دو گروه باتوم محور روبروی آنها هستند. مردم آنقدر كتك می‌خورند كه دست به سنگ می‌برند. دو ساختمان نیمه‌كاره مهمات آجری‌شان را تكمیل می‌كنند! سیاوش و مردم حمله می‌كنند. دوستان باتوم محور زیر بار زور نمی روند مگر آنكه پرزور باشد! فرار عنایت می‌فرمایند. یك موتورشان دست مردم می‌افتد و می‌سوزد. باران گاز اشك‌آور احساس و مشاهده می‌شود من سعی می‌كنم بگویم فكر می‌كردم امروز هم آرام است و گرنه نمی‌آمدم، اما گاز اشك‌آور درست متوجه نمی‌شود و توی چشم من هم می‌رود. سیاوش در تمام منافذش گاز اشك‌آور فرو رفته! می‌رود پیش یك مأمور نیروی انتظامی كه آرام ایستاده می‌گوید روزهای قبل كه ما را نمی‌زدید همه چیز آرام بود، چرا می‌زنید كه اینطور شود؟ می‌گوید من هم به موسوی رأی داده‌ام. سیاوش می‌بوسدش. اما دوباره حمله و تعقیب و گریز. سیاوش و بقیه خط اول هستند. سیاوش داد می‌زند این سه‌راهو نباید از دست بدیم. اینجا رو بگیرن مردم رو از پشت توی خیابون بغلی قیچی می‌كنن. مردم با سنگ برای این سه راه می‌جنگند. یك پیرزن می‌زند به سینه‌اش و گریه می‌كند. من كماكان یك گوشه كز كرده‌ام و می‌گویم غلط كردم بی‌خیال! سیاوش فریاد می‌زد بیایید جلو، یا حسین. مردم با یا حسین می‌روند خدمت دوستان باتوم محور و یك عدد موتور دیگر را قرض می‌گیرند و می‌سوزانند تا كمتر اشك‌آور در آنها اثر كند . من دنبال سوراخ موشم و به مشاهده كردن بسنده می‌كنم! با خودم می‌گویم بابا «بریوهارت»! چند موتوری از پشت سر می‌زنند لای صف مردم. مردم یكی را می‌اندازند. سوارهایش را می‌زنند. سیاوش یكیشان را كه كم سن است (گمانم 18 سال بیشتر ندارد) از دست مردم جدا می‌كند و داد می‌زند برو. صدای سیاوش گرفته. بد گرفته. وسط این ماجرا در دلم به صدایش می‌خندم. مرده‌شور خصلت طنزنویس بودنم را ببرد! یك دختر جوان سیگاری می‌گیراند، غریبه است. فوت می‌كند در چشم‌های سیاوش كه قرمز است و اشك‌آلود از گاز. چشم‌های سیاوش آرام می‌شود. بابا نیا جلو شما، خانم اینها می‌زننتون، دوباره یا حسین می‌گویند. گاز اشك‌آور. من ترسیده‌ام. در این رفت و برگشت‌ها همان دختر را می‌گیرند. سپرش می‌كنند جلوی سنگ‌ها.سیاوش داد می‌زند مردم سنگ نزنین. می‌پرسم می‌شناسیمش سیاوش؟ به شیطنت می‌پرسم! می‌گوید می‌دونی كه نه. گفتم نیا جلو. نیروهای باتوم محور دارند زیاد می‌شوند. سیاوش و عده‌ای می‌روند جلو. سیاوش سنگ به دست ندارد. ادای سنگ داشتن را در می‌آورد. گاز اشك‌آور می‌خورد به پشتش. با درد می‌نشیند. گاز مستقیم می‌رود توی حلقش. از دور می‌بینم و داد می‌زنم سیاوش بیا. می‌افتد روی زمین. بالا می‌آورد. گمان می‌كنم دیگر مطلقاً هیچ جا را نمی‌بیند. می‌گیرندش. دارند مثل طبل (دقیقا مثل طبل) می‌زنند توی سرش. از دور نگاه می‌كنم و می‌بینم ریتم مناسبی ندارد. ضربه‌هایشان خوب است كله سیاوش زیر كلاه صدا نمی‌دهد والا بد صدا می‌شد! دوباره مردم حمله می‌كنند. سیاوش را گوشه‌ای ول می‌كنند، تا گمانم بعد بسته‌بندی‌اش كنند یكی را هل می‌دهد و كورمال كور مال و كجكی می‌دود. من هم ترسان دنبال بقیه فرار می‌فرمایم. یكی دو نفر در خیابان بغلی سیاوش را دود می‌دهند! من كه یاد گرفته‌ام سیگار فوت می‌كنم توی چشم‌هایش (این تنها فعالیت من در كل این تجمع، جز فرار كردن بود، خلاص) سه راه را نیروهای باتوم محور می‌گیرند و مردم در خیابان، بغلی قیچی می‌شوند از پشت و جلو. من راهم را می‌گیرم مثل یك انسان متمدن می‌روم. سیاوش كیلویی چند است؟ این جمله آخر را توی دلم می‌گویم. توی دلم خیلی چیزهای دیگر هم می‌گویم كه به شما ارتباطی پیدا نمی‌كند! سی‌ویكم خردادمی‌خواهم شب بروم بالای پشت بام الله اكبر بگویم.

2009-06-10T05:47:00.000-07:00

1
نه ستاره ای دورِ ماه مانده
نه سرودی
بر لب ِ باران
شب ، کجا ... ؟
به کدام بستر بی رویا
غلتیده است ؟!
2
آسمان آبستن گریه
زمین خسته ی همه ی خواب هایی
که خواهند امد ،
کسی انگار
لذت زمزمه را
از دهان بادها ربوده است !
3
آسمان می خواهد بخندد
من دلتنگم
بهار هم باور باران خورده ای ست
که می آید
قد نکشیده می رود ...
4
کلمه ابی بود سفید شد
کلمه ابر بود باران شد
بارید
تو به اسمان نگاه کردی
چشم های من خیس شد
کلمه نام تو بود
در اغاز
که من نبودم !

شعر های جدیدم که در فصلنامه نگاه نو شماره بهار 1388 چاپ شده است .

در لکنت ِ شب

2009-04-09T08:44:00.000-07:00

خواب از چشم ِ تو غلتید

افتاد کنار ِ پنجره

هنوز هم در تاریکی ِ مردمک هایم بیداری ؟

تا می آیم نامت را

بگویم در گوش ِ باد

بوی سیب از شاخه می افتد

چرا باران دیر کرده است ؟

همین که رنگ های گریخته از چشم ِ مرا

به خلوت ِ خانه ات راه داده ای

دعای ِ نیمه شب ماه

پشت و پناهت

تمام ِ نفس های تو

مهمان ِ خانه ی من اند

باران اگر نیست

مه ِ دمیده از دهانت

برای گم شدن

در لکنت ِ شب

کافی است

چه باید کرد ؟!

عاطی جان !

2009-04-04T21:19:00.000-07:00

دروغی مومن
به تنهایی
آنقدر ایمان دارد
تا ابد را
زنجیر تکرارهای نام کسی کند
که بی کلید
آینه و آب در دست ، هر شب
تا خانه ی خواب هایش می رود

چقدر دور شده اند
دقایق مضطربی
که سال ها پیش در دهان من نشستند
تا به ماهی تمام ترانه پوش بگوییم
- می توانم دوستت داشته باشم -

اعتبار غزل های صبور
عبور از درهای بسته ی زبان هر کسی است
که حرف های نگفتنی ِ گرم
در چشم هایش دارد .

یاد آن روزها بخیر
نرنجیده ای که از من ؟!
بگو !

ناصر نصيري دومين مجموعه‌ي شعرش را چاپ مي‌كند

2009-02-07T02:09:00.000-08:00

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب
ناصر نصيري دومين مجموعه‌ي شعرش را منتشر مي‌كند.
به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين مجموعه با نام «حتی يوحنا هم خواب است» دربرگيرنده‌ي سروده‌هاي شاعر در يك سال اخير است، كه در سه بخش تنظيم و منتشر خواهد شد.
به گفته‌ي نصيري، بخش نخست با نام « پنجره آخرين اميد هر ديواری ‌ست» شعرهاي بلند و نيمه ‌بلند سپيد است. در بخش دوم با نام «تلما» شعرهاي منثور و سرانجام در بخش سوم با نام «حتی يوحنا هم خواب است»، شعرهاي كوتاه‌ ارائه شده است.
اين مجموعه‌ي دربرگيرنده‌ي 120 تا 130 شعر، قرار است از سوي انتشارات ابتكار نو تا بهار آينده منتشر شود.
ناصر نصيري پيش از اين با دفتر شعر «نه آواز قناري و نه همهمه‌ي باد» نامزد جايزه‌ي كتاب فصل تابستان 86 شده بود. اين شاعر دانش‌آموخته‌ي گرافيك است و تا كنون، علاوه بر انتشار آثار گرافيكي‌اش در كتاب‌ آثار برگزيده‌ي برخي جشنواره‌ها، تجربه‌ي حضور در جشنواره‌هاي داخلي و بين‌المللي را نيز در پرونده‌ي هنري‌اش دارد.

لینک به منبع خبر ( ایسنا ) : http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1284009
انتهاي پيام

آواز ممنوع

2009-01-21T08:54:00.000-08:00

سال هاست که جا مانده است
صحبت ِ دو پیک چای وُ
اوقات ِ گرم
می دانی پیر مرد ِ بی عصا
این بار به خاطر ِ کدام آواز ممنوع
دهانش طعم ِ گندم گرفته است ؟!

زنگ می زنیم

2009-01-21T08:53:00.001-08:00

زنگ می زنیم هر روز
کنار ِ درهای آهنی
پشت ِ کدام صدای جلا خورده
حواست خواب است !

تار نیست

2009-01-21T08:51:00.000-08:00

تار نیست
شب های من
صاف کن گلویت را
تا صدای ماه
نزدیک تر بیاید !

لعاب ِ چشم های تو

2009-01-21T08:49:00.000-08:00

بیهوده بود
عبور از
لعاب ِ چشم های تو
لب هایت
صدای مرا بلعیده اند ...

پر گویی ِ باران

2009-01-21T08:47:00.000-08:00

هی دوست دارم
حرف بزنم
حرف
در حد ِ پر گویی ِ باران
حالا تو کی خیس می شوی ؟!

چرا کلید به دست گرفته ای ؟

2009-01-21T08:45:00.000-08:00

نگاه می کنم
نه در دارد
نه پنجره
چرا کلید به دست گرفته ای ؟

معرفي برگزيدگان گرافيک و کاريکاتور جشن تصوير سال

2008-12-10T08:50:00.000-08:00

برگزيدگان بخش جوانان زير 25 سال و نسل پنجم گرافيک و کاريکاتور ايران در ششمين جشن تصوير سال معرفي شدند. به گزارش فارس، برگزيدگان بخش جوانان زير 25 سال در رشته گرافيک عبارتند از: احسان فاتحي، آناهيتا ميرعشق اله، حسن الياسي، بيتا افخمي، آذين فرمندي، بهمن علي ايرواني، مسعود مورگان، علي گل احمد، سيداميرحسين ميرطالبي پور، مسيح شاه جوان، سمانه حاج رضايي، مهرداد مه آبادي،کيان فروتن، امير ارزانيان، حميدرضا پورنصيري، محمدعلي خفاجي، مسعود آقايي،خديجه نادري، خشايار تيموري، محمود مختاري، علي ميرعظيمي، حسين يوزباشي، محسن حسيني، محبوبه نجفي و سيدمحمدحسن سجادي بودند. به گزارش فارس، در بخش آثار نسل پنجم گرافيک ايران نيز آثار آرش صادقي، عارفه ايواني، آريا کسايي، کسري عابديني، حسين قازانچايي، کوروش بيگ پور، مهدي فاتحي، مهدي رحيمي، ميثم مقصودي، محسن زارع، مرتضي اتابکي، ناصر نصيري، سيدنويد بي بي شهربانويي، پريسا مهديزاده فرساد،پيمان پورحسين و سپيده هنرمند باقري به عنوان برگزيده انتخاب شدند. همچنين در بخش جوانان زير 25 سال کاريکاتور ششمين جشن تصوير سال نيز سجاد عبادي فرکوش، ايمان مهتابي، محمدحسين عطاران، اکبر تراب پور، محمد حبيبي پاشاکلايي، شهاب جعفرنژاد، شاهين کلانتري، محمود محمدتبريزي، رضا اميررياحي، ميلاد ضابطي، اميرعباس تبريزي، آرش فرخي، محمدصابر شيخ رضايي، پويا اعتراضي، محمود مختاري، بهزاد رياضي، نيما جمالي، سهيل محمدي، سهراب خيري، آيت الله نادري، سيدمحمدعماد اعرابي، مجتبي اديبي، جواد علي خوييان، محمد بوستاني و محمود آزادنيا برگزيده شدند.

حتی یوحنا هم خواب است .

2008-12-01T09:52:00.000-08:00

نی نواز گلویش گرفته است
باد سرگردان
من گوش به راه ِ گریه ... !

مجموعه دوم شعر هایم با نام حتی یوحنا هم خواب است به زودی توسط انتشارات ابتکار نو منتشر خواهد شد .
امیدوارم قابل توجه شعردوستان قرار بگیرد .

«شوكران» شهریار در ایران

2008-12-01T09:33:00.000-08:00

به گزارش خبرگزار آتی‌بان:سی و دومين شماره‌ی دوماهنامه «شوكران» در حالی منتشر شده است، كه بر روی جلد خود عكس "محمدحسین شهریار" شاعر غزلسرای ایرانی را قرار داده .
به گزارش خبرگزار آتی بان، در این شماره محور نشریه، مطلبی با عنوان «رنج‌های تغزل» است كه «چشم اندازی از زندگی و شعر محمد حسین شهر یار به مناسبت بیستمین سال درگذشت»وی را در بر می‌گیرد. فهرست مطالب سی و دومین شماره شوكران به این شرح است:
* شعر ایران:
- آثاری از: مفتون امینی، فرهاد عابدینی، ضیاء‌الدین ترابی، شهرام پوررستم، عزیز ترسه، حسین قدیمی، سیف‌اله ملكی، علی صبوری، ناصر نصیری، ساسان فریدی‌فر و مهرنوش مدیرمعالیان.
* مقالات:- رنج تغزل (چشم‌اندازی از زندگی و شعر محمدحسین شهریار) / نوشته‌ی: كامیار عابدی.- محمود درویش، شاعر ملی فلسطین / گفت‌وگو با عبدالحسین فرزاد به كوشش كیوان اسماعیلی.- ایستادگی در برابر نفرت، گفت‌وگو با چنگیز آیتماتف؛ ترجمه‌ی: رسول یونان.- نویسنده‌ی بزرگ عصر ما / محمد مجلسی.- نویسنده‌ی بزرگ قرقیز در درازای یك قرن/ ترجمه‌ی: سحر اسماعیلی.* شعر جهان:- محمود درویش / ترجمه‌ی: عبدالحسین فرزاد.- ناظم حكمت (تركیه) / ترجمه‌ی: مرتضی مجدفر.- هوانس گریگوریان (ارمنستان) / ترجمه‌ی: واهه آرمن.- آنا میچلز (كانادا)/ ترجمه‌ی: سمیرا نوروزی.* داستان خارجی:- پرنده‌ی مهاجر / چنگیز آیتماتف؛ ترجمه‌ی: محمد مجلسی.- گریگوری / نوشته‌ی: پانوس آیوانیدس؛ ترجمه‌ی: اسدالله امرایی. * داستان ایرانی:- تك‌خوان برجك / نوشته‌ی: مرتضی هاشم‌پور.- یك چیز با ارزش / نوشته‌ی: نگار تقی‌زاده.- پیام‌های نیستی (بر اساس یادداشت‌های واقعی یك جان‌باخته‌ی اعتیاد) / جهانگیر هدایت.- خرمگس / نوشته‌ی: علی رووف.
* نقد و معرفی :- خودی كه شعر است/ جلال فرزانه دهكردی.- شفیعی كدكنی و احیاگری نواندیشانه‌ی میراث عرفان ایرانی / فرزاد زادمحسن.- نگاهی به مجموعه‌ی شعر «تا آخر دنیا برایت می‌نویسم» سروده‌ی "علیرضا بهرامی" / محمدرضا شالبافان.
دو فصل‌نامه‌ی ادبی «شوكران» با صاحب‌امتیازی، مدیرمسوولی و سردبیری "پونه ندائی" با قیمت 1200تومان در بازار نشریات عرضه می‌شود.نشانی‌های ناشر:تلفكس:77892952- 021پست : تهران – صندوق پستی3496- 16765ایمیل:shokaran33@gmail.com

«نافه»‌ی ادبیات ايران رنگ "سهراب" گرفت

2008-12-01T09:26:00.000-08:00

به گزارش خبر نگار آتي‌بان:سال هفتم ـ شماره 36 فروردین و اردیبهشت 1386 خ ،نشریه «نافه» در اَمُرداد 86 خ با تصویر "سهراب سپهری" بر روی جلد، راهی بازار نشریات ایران شد.

فهرست مطالب اين شماره به اين شرح است:
1ـ سخن مدیرمسوول و سردبیر2ـ ادب
- نگاهی به دیروز و امروز نقد:حورایاوری
- استنباط‌های مغشوش و نامستدل: دكتر حسین پاینده
- جنسیت و نقد ادبی: دكتر عباس محمدی‌اصل
3 ـ داستان
- برای هوشنگ‌ گلشیری، ابراهیم خد اپرست - سایه ‌سر، لیلی‌ صابری‌ نژاد
- هیچ‌وقت حرف‌ شنوی نداشتی، زهره طحامی
- خانه، عباس عبدی
- پشت پنجرة دایره‌ای شكل، سونا نجاتی
- قندیل‌های مذاب، پروین برهان
- تنگنا،احمد طبایی

4 – نقد رُمان و داستان
- ادبیت متن در خانة ادریسی‌ها، جواد اسحاقیان
- زن در آثار محمود دولت‌آبادی،صمد طاهری
- اضطراب بودن، نگاهی به رمان مرد معلق: فتح‌الله بی نیاز
5 ـ شعر
- عاشقانه شب عقرب،عباس صفاری
- با آستینی مارپرور، منصور بنی‌مجیدی
- سنگ مزار، داریوش معمار
- كنار این قهوه، حسین زراسوند (كانادا)
- آشتی، سعید رضوانی (آلمان)
- از كدام كوچه، ناصر نصیری
- آدمی، مهدی حیدری
- طرح، سارا نظارت
- عطر چای، فیروزه یحیی

6 – نقـد شـعر
- نظری اجمالی به روند شعر از آغاز تا امروز، سیروس نیرو
- بازخوانی‌شعری از سهراب سپهری (هزاران نقش تهی)،فرزاد اقبال
-‌ بررسی‌‌‌تطبیقی‌‌اشعار منوچهری ‌دامغانی‌و وردزورث، سید‌شهاب‌‌الدین‌ساداتی
- جوردیگردیدن (نقد مجموعه شعر: شاید گناه از عینك من باشد،سروده : علیرضاطبایی)، علیرضا بهرامی

7 – شـعر ترجمه:
افغانستان،طاهر بكری (تونس)، ترجمه: گیسو جهانگیری و لطیف پدرام8 – نقـد شـعر ترجمه:
- نگاهی به رنگدان، سروده ي: شیركوبی‌كس ، رضاكریم مجاور

9 - فرهنگ
-معبد‌سنگی‌«داش‌كَسَن»شاهكارمعماری‌صخره‌ای‌ایران، سید‌قاسم موسوی

10 – هنر
كشتی روسی، نقد فیلم: اندیشه پرتوی
11 - اطلاعیه
-جایزه صادق هدایت، جایزه رمان متفاوت، كتاب نقد ادبی
12 – معرفی كتاب
-معرفی كتاب‌های حوزه نقد ادبی: الهام یكتا (مهویزانی)
13 – فهرست موضوعی
- فهرست موضوعی (الفبایی) آثارنویسندگانِ سال‌هفتم‌نافه: علی‌معصومی

قیمت این شماره از نافه كه در 80 صفحه منتشر شده 1500تومان است.
* همكاران این نشریه به این شرح معرفی شده اند:- صاحب امتیاز، مدیر مسئول و سردبیر: ناهید توسلی
- دبیر بخش ادب، رمان و نقد: فتح‌الله بی‌نیاز
- مدیر اجرایی: میثم عمرانی
- حروف‌چینی: مهناز شوشتری
- طراحی جلد: میثم عمرانی
* نشانی‌های نافه:
صندوق پستی: ایران – تهران: 116-16615
همراه: 3905193 ـ 0912
تلفكس: 22550866
http://www.atiban.com/article.aspx?id=1681

جایزه کتاب فصل - تابستان 1386 - سرای اهل قلم

2008-12-01T09:19:00.000-08:00

با پایان داوری مرحله اول كتاب فصل، آثار راه یافته به مرحله دوم داوری دومین دوره جایزه كتاب فصل ویژه تابستان ۱۳۸۶ معرفی شد كه در بخش شعر نام «دستور زبان عشق» مجموعه آخرین سروده‌های «قیصر امین‌پور» به چشم می‌خورد. به نقل از روابط عمومی خانه كتاب،‌ مرحله اول داوری دومین دوره جایزه كتاب فصل، كتاب‌های حوزه‌های مختلف از جمله زبان، ادبیات، ادبیات زبان های دیگر، متون قدیم، داستان معاصر، شعر معاصر و تاریخ به پایان رسید و مرحله دوم راه پیدا كرد. آثار راه یافته به مرحله دوم داوری دومین دوره جایزه كتاب فصل كه به كتاب های منتشر شده در كشور،‌تابستان ۱۳۸۶ ، اختصاص دارد، عبارتند از: ● زبان سروده‌های روشنایی، ابوالقاسم اسماعیل پور، پژوهشگاه نشر اسطوره ، سازمان میراث فرهنگی اوستا برگردان هفت هات از گاتاها، آبتین ساسانفر، نشر علم گویش فیروزكوه ، اصغر اسفندریاری، انتشارات تاویل درآمدی بر گویش‌شناسی، علی اكبر بشیری، انتشارات مازیار فرهنگ جامع زبان و گویش نطنز، عباس دهقانیان، انتشارات پرشكوه آشنایی با تاریخ زبان‌های ایرانی، كورش صفوی، انتشارتت پژواك كیوان فرهنگ واژه‌‌سازی در زبان فارسی،‌كامیاب خلیلی،‌نشر قصیده سرا ● ادبیات الف)‌تاریخ ادبیات و نقد ادبی مثل‌ها،‌كنایه‌ها و اصطلاحات، حسین خدیش(ایرج)،‌انتشارات نوید شیراز آموزش داستان‌نویسی، روح الله مهدی پور عمرانی،‌انتشارات تیرگان زن و شعر، زینب یزدانی، انتشارات تیرگان سیر رمانیستم در ایران، مسعود جعفری، نشر مركز میراث مولوی، شعر و عرفان در اسلام، ویلیام چیتیك ، ترجمه مریم مشرف، نشر سخن واقع‌گرایی در ادبیات داستانی معاصر ایران، فدوی الشكری، انتشارات نگاه طب و مضامین طبی و بازتاب آن در ادب فارسیی، اكرم گلشنی، انتشارات جام گل ب) متون قدیم لالنگ ره‌آورد گشتی در مثنوی، ابوالقاسم پرتو، انتشارات كویر من و مولانا، ویلیام چیتیك، ترجمه شهاب‌الدین عباسی، انتشارات مروارید دفتر دگرسانیها در غزل‌های حافظ، سلیم نیساری، فرهنگستان زبان و ادب فارسی موسیقی شعر حافظ، دره دادجو، انتشارات زرباف اصل رباعیات حكیم خیام نیشابوری، ترجمه به زبان آشوری: شموئیل تومابیت یعقوب، به كوشش ویلیام پیرویان، موسسه فرهنگی انتشارات گوهرشاد ج) داستان معاصر كرشمه‌ لیلی، محمد ابراهیمیان ، نشر قطره قلعه‌ پرتغالی، نشر چشمه پسین شوم، محمدرضا مرزوقی، انتشارات روشنگران و مطالعات زنان از یاد رفتن، محمد حسین محمدی، نشر چشمه مارها تشنه‌اند، امیر محمد اعتمادی، انتشارات آگه د) شعر معاصر دستور زبان عشق، قیصر امین پور، انتشارات مروارید در یك زمستان، عمران صلاحی، انتشارات نوید شیراز وطنم ابراهیم، محمدرضا سهرابی‌نژاد ، انتشارات خورشید باران نه آواز قناری، نه همهمه باد، ناصر نصیری، نشر ویستار هـ) ادبیات زبان‌های دیگر عروس بیوه، جویس كرول اتس، ترجمه رویا بشنام، نشر فیروزه مون پالاس، پل استر، ترجمه لیلا نصیری‌ها، نشر افق ● تاریخ تاریخ تالش: با نگاهی نو و انتقادی به جغرافیای تاریخی ایران باستان، علی عبدلی، انتشارات جامعه‌نگر درآمدی بر روش پژوهش در تاریخ ، علیرضا ملائی توانی، نشر نی تاریخ اقوام كوه نشین شمال غرب ایران، چارلز برنی و مارشال لانگ، ترجمه هوشنگ صادقی، انتشارات نگاه وحدت سیاسی و تعامل فرهنگنی در شاهنشاهی هخامنشی، پی‌یر بریان، ترجمه ناهید فروغان، نشر اختران شیراز در روزگار حافظ، جان لیمبرت، ترجمه همایون صنعتی، انتشارات دانشنامه فارس مراسم دومین دوره جایزه كتاب فصل، روز ۲۲ دی ماه، ساعت ۱۶ در سرای اهل قلم واقع در خیابان انقلاب، خیابان فلسطین جنوبی، كوی خواجه نصیر،‌ساختمان شماره ۱۰ برگزار می‌شود.

شب شعر چشمه 1386 - خانه هنرمندان ایران

2008-12-01T09:13:00.000-08:00

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)،فرخنده حاجي زاده مدير مسول و صاحب امتياز مجله بايا در دومین شب شعر نشر چشمه كه در تالار بتهون نشر چشمه برگزار شد،در پاسخ به اين پرسش كه آيا "بايا خواستار هنر وادبيات جديد و جديد تر است"،گفت :هيچ كار جديدي ابدي نيست. نيما با درهم ريختن شعر كلاسيك فرم و قالب جديدي به وجود آورد. اما جرياني كه نيما پايه آن را گذاشت ديگر نو و جديد محسوب نمي شود و جريان هاي نو و جديد ادبي هر لحظه در حال شكل گيري و شكستن فرم هاي كلاسيك هستند . وي ادامه داد:براي شكل گيري جريان هاي جديد،نمي توان زمان خاصي در نظر گرفت . هر جريان جديدي را بايد بر اساس تحولات دوران خودش بررسي كرد، مثلا جريان هايي كه در دهه 70 رخ داد ،متاثر از فضا و جريانات اجتماعي آن دهه است . مدير مسول مجله ادبي" بايا" درباره عملكرد اين مجله از زمان انتشار تا اكنون گفت :زماني كه به گذشته كاري خود و همكارانم در مجله بايا نگاه مي كنم ، مي بينم كه عملكرد ما در اين سالها خو ب بوده است. ما عاشق كار مطبوعاتي بوديم ،اما پيش از شروع هيچ يك سابقه كار مطبوعاتي نداشتيم و با اتكاء به دانش ادبي خود وارد اين كار شديم . وي با بيان اين مطلب كه ما "بايا" را مختص به جريان ادبي خاص و برخي نام ها نكرديم،يادآور شد :اگر شماره هاي متعدد مجله بايا را ورق بزنيد، شاهد انتشار غزل،قصيده و شعر نو با رويكرد به جريان هاي ادبي خاص و مقالات تئوريك متعددي هستيم،انتشار اين مطالب گاه بي باكي خاصي مي خواست . حاجي زاده با بيان اين مطلب كه هيچ قطيعتي در حوزه ادبيات وجود ندارد ادامه داد :رضا براهني مرا با ادبيات جدي آشنا كرد اما سعي من همواره در تمام اين سالها اين بوده كه تحت تاثير اراده هيچ كسي نباشم و راه خودم را بروم . حاجي زاده درباره نظرش درباره شعر هاي "براهني" گفت : اين پرسش درباره شعرهاي رضا براهني بسيار كلي است،اما از دو منظر مي توان پاسخ اين پرسش را داد.همواره يك ارتباط حسي و عاطفي بين شعرهاي رضا براهني و من وجود دارد . وي افزود : من به برخي شعر هاي براهني علاقمندم و بابسياري از شعرهايش نمي توانم ارتباط برقراركنم. اما اگر از بعد حرفه اي بخواهيم به شعر هاي براهني نگاه كنيم ،براهني دست به حركت شجاعانه و متهورانه اي در شعر فارسي زده است،تاريخ ادبيات هرگز حركت براهني در شعر را فراموش نخواهد كرد .همواره نقدهايي به جريان هاي ادبي وارد است . "شمس آقاجاني" ديگر ميهمان اين نشست با بيان اين مطلب كه شيوه تدريس در دانشكده هاي ادبيات ايران برخلاف دانشكده هاي ديگر كشورها است،گفت: در دانشكده هاي ادبيات ايران تنها به ادبيات كلاسيك پرداخته مي شود و ادبيات معاصر مظلوم مي ماند .وي در مورد بخش شعر مجله بايا گفت :به شدت با هر نوع جريان زدگي مخالفم . وقتي به جرياني وابسته مي شويم و آن را توسعه مي دهيم ؛ با بسياري از پيش فرض ها روبرو خواهيم شد و خود را مقيد به اين جريان ها مي كنيم .اين منتقد در پاسخ به اين پرسش كه منظورش از هر نوع شكل زاديي از فرم هاي گذشته چيست ،گفت : آرتور رمبو مي گويد من شاعري هستم كه متقدمي پيش از من نيامده است. اين سخن به اين مفهوم نيست كه ما با گذشته مخالفت مي كنيم ،كسي كه كار خلاقانه مي كند، فرم هاي گذشته را دگرگون مي كند .شاعر مجموعه "مخاطب اجباري" ياد آور شد: شاعر در لحظه اي كه شعر مي گويد، نبايد خودش را وامدار يا ضامن جريان شعري بداند. بايد تخيل اش را آزاد بگذارد .يك شاعر زماني مي تواند ،شعر بگويد كه در لحظه سرايش همه چيز را فراموش كند و خودش باشد . وي در پاسخ به اين پرسش كه مثالي درباره شكل زدايي درفرم هاي كهن بزند،گفت : اين پرسش بسيار دشوار است .به ندرت در مقالاتي كه نوشته ام درباره موضوعي از كسي نام برده ام .آقاجاني ادامه داد: "منوچهري "غزلي دارد،كه قافيه اش :بودشان، رودشان جهانشان، و ... تا مي رسد به نشانشان. گفتن از"نشانشان "در اين شعر ناشي از ضرورتي است كه اين شعر ايجاب مي كند .آقاجاني درباره بحث زبانيت در شعر گفت : در بسياري از آثار نوشتاري زبان تنها به عنوان وسيله اي براي بيان مفهوم به كار گرفته مي شود.اما در شعر زبان كاركردي ديگر پيدا مي كند و زبان وسيله اي براي بيان خودش خواهد شد. اين يكي از تعبيرات عام براي بحث زبانيت است .وي در پايان گفت: اگر تاريخ ادبيات را از "رودكي" به اين سو مرور كنيم، شعر شاعراني كه همواره از اين قانون تبعيت كرده اند، خواندني تر است و از اين ميان برخي از شاعران به دليل اين ويژگي ،آثارشان از ديگر آثار متمايز شده است .در ادامه اين مراسم علي شاه مولوي ، محمد هاشم اكبرياني ،عباس حبيبي،آزاده فراهاني ،ناصر نصيري ،حسين شريفي ،حسين فاضلي ،مريم آموسا ،رويا تفتي و رزا جمالي به عنوان شاعر ميهمان نشر چشمه شعر خواني كردند .

دروغگویان کوچک

2008-11-15T05:55:00.001-08:00

دروغگویان بزرگ
پیامبر می شوند
دروغگویان کوچک
شاعر !

بهانه ای برای پرسیدن

2008-11-10T08:29:00.000-08:00

برق ِ چشم های تو رفته است
آسمان تاریک و
خانه شب است

باد ِ پا برهنه
در راه پله ی حرف های ما
دنبال ِ حرف های تیره می گردد
هیچ کدام از کاشی های لق اما
دهان باز نخواهند کرد !

سهم ِ حیاط ِ ما
همین نجوای ِ نیمه شب ِ دستی است
که از میله های آهنی
ماه می سازد
و از پاگرد ِ آخر این شعر
بهانه ای برای پرسیدن

تا شاید شمعی کوچک
چشم های تو را روشن کند
و ما پیراهن ِ بلند ِ روز را
آنجا بدوزیم !

آسمان ِ عبوس

2008-11-10T08:24:00.000-08:00

تمام ِ حرف های خسته را تا کرد
پیچید لای بقچه ای
با بغضی گرم گره زد
و راه افتاد

پای آفتاب هنوز
پشت ِ آبادی بود
تنها باد رد ِ کفش هایش را بو کرد
و آسمان ِ عبوس
که پیراهن ِ تاریکش را
روی پشت ِ بام انداخت

تلما رفت ،
با تل های رهایش در باد !

زیر دوش ِ موسیقی

2008-11-10T04:36:00.000-08:00

سیگاری چاق می کنم
خوابی لاغر
از خودم لخت می شوم
زیر دوش ِ موسیقی
و پاییز را
فنجان فنجان سر می کشم
باد در گوشم می گوید
کسی حرف های تو را
نمی شنود
باور کن

کلمه آبی بود

2008-11-10T04:34:00.000-08:00

کلمه آبی بود
سفید شد
کلمه ابر بود
باران شد
تو به آسمان نگاه کردی
چشم های من خیس شد
کلمه نام ِ تو بود
در آغاز
که من نبودم

سنگ فاصله

2008-11-10T04:31:00.000-08:00

تنها نگاهت خیس بود
وقتی که هنوز شعر نبودی
تا بغضی حلول کرد در من
آب شد تمام ِ بعد از این های طولانی
گریه کن بگذارسنگ ِ فاصله باور کند
شیشه ی چشم ِ تو را
به آیینه های سرد نفروخته ام
نمی فروشم

کنایه های سرخ

2008-11-10T04:29:00.000-08:00

بگو کنایه های سرخ را
پای کدام نخل
خاک کرده ای
این جا چشم ِ چاهی معصوم
به راه است !

آفتاب ِ سیگار به دست

2008-11-10T04:28:00.000-08:00

به خاطرواژه ای که آبستن است
آفتاب ِ سیگار به دست
کمی صبور باش
آسمان ِ مادر
سینه ی کبود !

تیپای ثانیه ها

2008-11-10T04:24:00.000-08:00

نیستی و انگار می کنم
سایه ی گرم ات
به ریگ ریگ ِ اوقاتم
پناه داده است
سرزمین ِ مقدس باور
مادر ِ شعر های ناسروده ِ صبح !

تیپای تمام ثانیه ها را
طاقت می آورم
تلخی طعم ِ سال های رفته را هم

من که می دانم
بعد ها روزی هزار بار
چشم ِ کلمه های خسته را
باز خواهی کرد
اما ...

شعر تازه - حتی یوحنا هم خواب است

2008-06-22T05:48:00.000-07:00

در عمق این سحرگاه
حتی یوحنا هم خواب است
شنیده ام
تو پيش از همه
پیشانی آفتاب را خواهی بوسید !

2008-05-18T03:50:00.001-07:00

ها می کنم به شیشه
درخت ها و سبزی باغچه
محو می شوند
با انگشت
شکوفه ای می کشم روی بخار
قطره ای می شود
می غلتد

بیرون باران می بارد
امروز هوا حوصله ندارد

ها می کنم به امروز ...